فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٣١٢ - مبحث دوم ابعاد و عناصر تشكيل دهنده امامت

يافت و از انحراف بازماند.

٤. اسوه بودن امامت يك مسئوليت بزرگ نه يك مقام

معمولاً در نظامهاى سياسى براى مقامات بالا با حفظ سلسله مراتب، امتيازات و تبعيضهائى قائل مى‌شوند كه از يك نوع اصالت بخشيدن به مقام سرچشمه مى‌گيرد.

بزرگترين خطر نظامهاى سياسى هدف شدن مقام و رسيدن به آن امتيازها و تبعيضهاست كه قدرت طلبى و استبداد و پايمال نمودن حقوق ملتها از آثار غير قابل اجتناب آن است.

امامت، بويژه با توجه به خصلت اصطفاء الهى، هرگز بعنوان يك مقام مطرح نيست، بلكه مسئوليتى بس بزرگ است كه امام را در برابر خدا نسبت به خلق، مسئول و متعهد كرده است.

(الامام راع و مسئول عن رعيته) [١] .

على عليه السلام در زمينه قبول زمامدارى، يك جا ميثاقى را كه خدا از عالمان گرفته (

[٣] ">و ما اخذ الله من العلماء ان لا يقاروا على كظه ظالم و لا سغب مظلوم)

(اللهم انك تعلم انه لم يكن الذي كان منا منافسه فى سلطان و لا التماس شيء من فضول الحطام و لكن لنرد المعالم من دينك و نظهر الاصلاح فى بلادك فيأمن المظلومون من عبادك و تقام المعطله من حدودك)

در مورد ديگر، امام مسئوليتهاى را كه كتاب خدا و سنت پيامبر بر دوش وى نهاده، انگيزه قبول زمامدارى مى‌داند

(و الله ما كانت لى فى الخلافه رغبه و لا فى الولاية اربه و لكنكم دعوتمونى اليها و حملتمونى عليها فلما افضت الى فنظرت الى كتاب الله و ما وضع لنا و امرنا بالحكم به فاتبعته و ما استن النبى

[١] . مسند احمد بن حنبل، ج ٣، ص ١٢١.

[٢] نهج البلاغه، خطبه ٣.

[٣] نهج البلاغه، خطبه ١٣١.