مى‌كند، بلكه پذيرش ظلم و تن به ظلم دادن را نيز محكوم مى‌كند، و براى آن مجازاتى سخت قائل مى‌شود، و ظلم‌زدائى را شامل همه قلمروهاى حيات بشرى، از جمله قلمرو رابطه انسان با خدا و با خويشتن و با ديگران و جامعه مى‌داند:

الف: نبايد ظلم كنيد و نبايد به ظلم تن در دهيد [١] .

ب: ظالمان آنگاه كه عذاب الهى را مى‌بينند متوجه مى‌شوند كه همه قدرت در دست خداست [٢] .

ج: اين آباديها را نابود كرديم چون ظلم كردند [٣] .

د: به آنها كه ظلم‌پيشه‌اند تكيه نكنيد كه آتش آن شما را نيز فرا مى‌گيرد [٤] .

در قرآن متجاوز از دويست و پنجاه آيه در زمينه ظلم‌زدائى و محكوم نمودن ظلم و بيان آثار و پيامدهاى آن آمده است.

١٠. برپائى و گسترش عدالت:

چه بيانى رساتر از اين كه قرآن استقرار عدالت و گسترش آن را يكى از دو هدف اساسى و فلسفه بعثت انبيا ذكر كرده و آن را از صفات الهى و بارزترين خصيصه آفرينش و نيكوترين خصلت انسان معرفى نموده است:

الف: ما رسولان را با براهين روشن به سوى انسانها فرستاديم و به آنها كتاب و ميزان داديم تا عدالت را برپا سازند [٥] .

ب: من مأمورم كه عدالت را در ميان شما برپا سازم [٦] .

ج: عدالت را پيشه خود سازيد زيرا كه عدالت به تقوا و پاكى انسان نزديكتر است [٧] .

د: هرگاه در ميان مردم حكم مى‌كنيد بايد بر اساس عدالت باشد [٨] .

[١] (لاٰ تَظْلِمُونَ وَ لاٰ تُظْلَمُونَ)(بقره، آيه ٢٧٩).

[٢] (وَ لَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُوا إِذْ يَرَوْنَ الْعَذٰابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلّٰهِ جَمِيعاً) (بقره، آيه ١٦٥).

[٣] (وَ تِلْكَ الْقُرىٰ أَهْلَكْنٰاهُمْ لَمّٰا ظَلَمُوا) (كهف، آيه ٥٩).

[٤] (وَ لاٰ تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النّٰارُ) (هود، آيه ١١٣).

[٥] (لَقَدْ أَرْسَلْنٰا رُسُلَنٰا بِالْبَيِّنٰاتِ وَ أَنْزَلْنٰا مَعَهُمُ الْكِتٰابَ وَ الْمِيزٰانَ لِيَقُومَ النّٰاسُ بِالْقِسْطِ) (حديد، آيه ٢٥).

[٦] (وَ أُمِرْتُ لِأَعْدِلَ بَيْنَكُمُ) (شورى، آيه ١٥).

[٧] (اِعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوىٰ) (مائده، آيه ٨).

[٨] (وَ إِذٰا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النّٰاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ) (نساء، آيه ٥٨).