تشكيلاتى كه منجر به برپائى دولت اسلامى و اجراى قوانين الهى و منطبق با اهداف و تعاليم مكتب اهل بيت عصمت عليهم السلام باشد منافاتى با اصل اعتقاد به امامت معصومين عليهم السلام ندارد تا چه رسد به دولتى كه توسط فقيه جامع الشرائط و با اذن امام معصوم تشكيل و اداره شود. مراجعه به رواياتى كه در گذشته نقل نموديم اين حقيقت را به ثبوت مى‌رساند، به علاوه رواياتى كه در زمينه اختيارات فقيه عادل در زمان غيبت وارد شده شبهه غصب را از ميان برمى‌دارد.

از سوى ديگر مستشرقينى چون دوايت دانلدسن در كتاب مذهب تشيع كه مذهب شيعه را تهى از نظام سياسى شمرده و تشيع را چيزى جز چارچوبى از گريه و زارى، خودزنى و خودكوبى و ساير مراسم عاطفى به يادبود امامان شهيد نپنداشته‌اند [١] به رمز و فلسفه سياسى اين مراسم عاطفى و اعتقادى توجه ننموده و از ماهيت مقاومت طلبانه و مبارزه‌جويانه آن غفلت ورزيده‌اند، در صورتى كه وجود چنين مراسم ريشه‌دارى در تشيع نشانگر تفكر سياسى و پرخاشگرى انقلابى در برابر دولتهاى جائر به منظور آماده‌سازى زمينه حكومت عدل امامت است.

اصل حركت آفرين و سازنده انتظار كه ريشه در اعماق فرهنگ تشيع دارد و اصولاً بنابر نصوص اسلامى اصلى مشترك بين تشيع و تسنن محسوب مى‌گردد و جامعه‌شناسان نيز از آن بعنوان آرمان نهائى براى تشكيل حكومت واحد جهانى ياد مى‌كنند، نه تنها تضادى با تفكر سياسى تشكيل دولت اسلامى براى تحقق بخشيدن به همه آرمانهاى اسلامى ندارد بلكه خود در حقيقت فلسفه برپائى حكومت عدل اسلامى و جهانى است، زيرا انتظار فرج و ظهور حضرت مهدى (عج) چيزى جز آمادگى و سازندگى براى اقامه و ظهور دولت حق به امامت آن حضرت (ع) نيست و تفسير سياسى آماده كردن و آماده شدن و ساختن خويش براى اقامه دولت عدل و حق در حقيقت همان حركت انقلابى رها شدن از حاكميت استكبار و طاغوت و آزمودن مراحل ابتدائى حكومت عدل اسلامى است و بدون آن چگونه مى‌توان آمادگى لازم را براى پذيرش دولت حق مطلق و كامل امام معصوم (ع) بدست آورد.

[١] مذهب تشيع، نوشته دى. ام. دانلدسن، به نقل از تفكر نوين سياسى اسلام. ص ١٦.