فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ١٩٦ - فصل چهارم منبع قدرت و ملاك مشروعيت دولت اسلامى

فصل چهارم منبع قدرت و ملاك مشروعيت دولت اسلامى

دولت عاليترين نهاد سياسى است كه اقتدارات عاليه را در دست دارد و حاكميت برتر آن كليه نهادها و تشكيلات حاكم و قدرتهاى سياسى جامعه را در بر مى‌گيرد، بطورى كه هر نوع قدرتى كه ناقض حاكميت قانونى دولت باشد مردود شمرده مى‌شود.

چنين قدرت برتر براى دولت وقتى منطقى و مقبول است كه بر پايه قانونى استوار باشد كه از منبع پذيرفته‌شده‌اى نشأت گرفته و مشروعيت آن ملاك معقولى داشته باشد.

در دنياى معاصر، آراء عمومى ملت منبع قدرت دولت، و دموكراسى ملاك مشروعيت آن شناخته شده است و جمعى از صاحب نظران آن را پذيرفته و برخى نيز مردود شمرده‌اند.

در مورد دولت اسلامى نيز اين سؤال مطرح مى‌شود كه منبع قدرت و ملاك مشروعيت آن چيست‌؟ براى رسيدن به پاسخ صحيح به اين سؤال ناگزير بايد دو مطلب اساسى را در نظر گرفت:

١. شرايط و صفاتى كه اسلام براى صلاحيت فرد يا افرادى كه اقتدارات عاليه دولتى را در دست مى‌گيرند و حاكميت نظام سياسى را اعمال مى‌كنند.

٢. رأى و تشخيص توده مردم در انتخاب فرد يا افرادى كه واجد شرائط صلاحيت هستند.