يكى از آفات خطرناك مبارزه سياسى و پيكار نظامى، كشانده شدن به سازش و دست كشيدن از اصول و فدا كردن آن براى رسيدن به مسائل جنبى و كم اهميت است كه معمولاً با توطئه‌هاى حساب‌شده دشمن، چنين خطرى بر سر راه مبارزات اصولى وجود دارد.

سازش ممكن است دلائل و عوامل مختلفى داشته باشد، ولى در هر حال به آن دليل محكوم است كه اصول، فداى مسائل فرعى مى‌شود و راه دشمن بازمى‌گردد، حتى اگر عامل سازش سستى و احساس زبونى باشد:

الف: چه بسا از انبياء كه به همراه تربيت‌شدگانشان جنگيدند و على رغم آسيبهائى كه در راه خدا ديدند هرگز خود را زبون نديدند و احساس سستى و سازش نكردند. خداوند پايمردان را دوست مى‌دارد ٣.

ب: اى مؤمنان اگر به اطاعت كافران گردن نهيد آنها شما را به پشت برمى‌گردانند و آنگاه به خسران برمى‌گرديد [٤] .

ج: به كسانى كه ستمكارند با پشت گرمى روى نبريد، چه آتشى دامن‌گيرتان مى‌شود [٥] .

٢٤. احتياط در برخورد با دشمن:

گرچه پى‌بردن به خصوصيات روانى و شگردهاى دشمن، و انگيزه‌ها و حالتهاى استتارشده بيگانگان، كار دشوارى است و هر موردى چه بسا داراى خصوصيتى باشد كه قبال تعميم نباشد، ولى قرآن يك سلسله از روحيات و انگيزه‌هاى بيگانگان را در رابطه با مسلمين بيان كرده است

[١] (إِلاَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّٰالِحٰاتِ وَ تَوٰاصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَوٰاصَوْا بِالصَّبْرِ) (العصر، آيه ٣).

[٢] (ثُمَّ كٰانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَوٰاصَوْا بِالصَّبْرِ) (بلد، آيه ١٧).

[٣] (وَ كَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قٰاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمٰا وَهَنُوا لِمٰا أَصٰابَهُمْ فِي سَبِيلِ الله وَ مٰا ضَعُفُوا وَ مَا اسْتَكٰانُوا وَ الله يُحِبُّ الصّٰابِرِينَ) (آل عمران، آيه ١٤٦).

[٤] (يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا الَّذِينَ كَفَرُوا يَرُدُّوكُمْ عَلىٰ أَعْقٰابِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خٰاسِرِينَ) (آل عمران، آيه ١٤٩).

[٥] (وَ لاٰ تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النّٰارُ) (هود، آيه ١١٣).