فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٣٠٦ - مبحث دوم ابعاد و عناصر تشكيل دهنده امامت

در موردى ديگر، على عليه السلام امامت را به رشته پيوند دهنده مهره‌ها تشبيه مى‌كند:

و مكان القيم بالامر مكان النظام من الخرز يجمعه و يضمه فان انقطع النظام تفرق الخرز و ذهب

موقعيت كسى كه به تصدى خلافت و امامت قيام نموده، در ميان امت به منزله رشته محكمى است كه مهره‌ها را گردآورنده و نظم بخشيده و به هم پيوسته است، و هرگاه پاره شود مهره‌ها از هم جدا گشته و هر كدام به سوئى خواهد رفت كه ديگر امكان گردآورى آن نخواهد بود.

امام تمركز تشكيلات امت و مركز كليه نيروهاى بالنده و استعدادهاى قابل شكوفاست. و رهبرى وى به گونه مكتبى و بر اساس پايبندى به اصول غير قابل تخطى و مطابق با معيارهاى تقوا و فضيلت و علم و روشهاى منطقى و انسانى است. امام نه تنها عالم و آگاه به مكتب و فرامين وحى است بلكه خود در تحقق بخشيدن به مكتب و عمل به فرامين الهى پيشتاز و پيشگام است و همواره در صف پيشين حركت جامعه به سوى الله قرار دارد و به هيچ قيمتى تن به هواى نفس نمى‌دهد و از جاده عدالت خارج نمى‌گردد.

شيوه رهبرى امام آنچنان به مكتب پيوند خورده كه جدا شدن كتاب و امام حتى براى يك بار نيز امكان‌پذير نيست. چنانكه پيامبر اكرم (ص) فرمود:

«انى تارك فيكم الثقلين كتاب الله و عترتى ما ان تمسكتم بهما لن تضلوا ابداً و لن يفترقا حتى يردا على الحوض» [٢] .

من در ميان شما دو ميراث گرانبها مى‌گذارم، كتاب خدا و خاندان من، مادام كه به آن دو چنگ زنيد هرگز گمراه نخواهيد شد و آن دو هيچ‌گاه از هم جدا نمى‌شوند تا آنگاه كه در قيامت به من برسند.

خواسته‌ها و تمايلات مردم نمى‌تواند امام را از خط وحى جدا نمايد. وقتى مردم امام خويش را برگزيدند، او حركت پوياى خويش را با خواست مكتب و اراده متجلى شده در وحى (يعنى بر مدار رضاى حق) تنظيم مى‌كند. على عليه السلام

[١] . نهج البلاغه، خطبه ١٤٦.

[٢] وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ١٩.