فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ١٤٠ - 2 ولايت فقيه در نظر و عمل

فاصله، مبارزه براى نفى مظاهر سلطه و استبداد نبايد متوقف گردد، و تحمل هر گونه استبداد و سلطه بيگانه ممنوع و حرام مى‌باشد.

اين اصل قرآنى در تاريخ سياسى مسلمين، بويژه در يك قرن اخير، نقش تعيين كننده‌اى داشته است. و اين اصل است كه ضامن استقلال سياسى مسلمين مى‌باشد:

الف: هرگز خداوند راهى براى سلطه كافران بر مؤمنان قرار نداده است [١] .

ب: شما دو نفر (موسى و هارون) برويد بسوى فرعون كه او طغيان و سلطه‌جوئى پيشه كرده است [٢] .

ج: كسانى كه پس از ستمزدگى به پيروزى مى‌رسند ديگر راه سلطه‌اى بر آنها نيست [٣] .

د: سلطه را فقط در مورد كسانى مى‌توان اعمال كرد كه به مردم ظلم مى‌كنند [٤] .

٢٢. اصل مشاركت و تعاون در فعاليتهاى سياسى:

تعاون و مشاركت همگانى، خصلت تفكيك‌ناپذير زندگى اجتماعى است، ولى قرآن با اضافه كردن دو عنصر «برّ» و «تقوا» آن را تكميل و در حقيقت بازسازى كرده است. «برّ» هر نوع كارى است كه به نحوى براى فرد يا جامعه مفيد است، و «تقوا» آن حالتى است كه انسان را به خدا نزديكتر و رابطه انسان را با ديگران خالصانه و پاك مى‌گرداند.

مسائل و فعاليتهاى سياسى يكى از بارزترين قلمروهاى اين اصل بازسازى شده است، و بر اساس آن بايد هر مسلمانى در هر نوع فعاليت سياسى كه در قالب «برّ» و «تقوا» مى‌گنجد، مشاركت و تعاون داشته باشد:

الف: در كليه فعاليتهاى نيكوكارانه (برّ) و پرهيزكارانه (تقوا) همكارى و مشاركت نمائيد [٥] .

[١] (وَ لَنْ يَجْعَلَ الله لِلْكٰافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً) (نساء، آيه ١٤١).

[٢] (اِذْهَبٰا إِلىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغىٰ) (طه، آيه ٤٣).

[٣] (وَ لَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِ فَأُولٰئِكَ مٰا عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ) (شورى، آيه ٤١).

[٤] (إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَظْلِمُونَ النّٰاسَ) (شورى، آيه ٤٢).

[٥] (وَ تَعٰاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوىٰ) (مائده، آيه ٢).