فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٢٧٩ - فصل دوم صفات و اصول رهبرى

٣٠. تواضع عاقلانه نه خوارى و چاپلوسى.

٣١. تشويق و ايجاد حركت و پويايى.

٣٢. اصلاح خطاها و لغزشهاى ديگران.

٣٣. عفو پذيرفتن عذر خطاكاران.

٣٤. اجتناب از گزافه‌گوئى و تملق.

٣٥. اجتناب از تملق شنوى و ممانعت از تملق‌گوئى ديگران نسبت به او.

٣٦. خوددارى از عجله و ميانه‌روى در اقدام به كارها بر اساس دقت.

٣٧. اجتناب از انتقادهاى كسل‌كننده و دلسردكننده.

٣٨. نظارت دقيق و مستقيم و تا آنجا كه ممكن است شخصاً عهده‌دار نظارت بر امور داشتن و حضور در مجارى امور.

٣٩. خوددارى از كارهاى نفرت‌آور.

٤٠. جلب اعتماد از طريق صداقت و امانت.

٤١. مسئوليت خواهى از ديگران و خود از مسئول در برابر ديگران دانستن.

٤٢. ايجاد رابطه معنوى و تعميق پيوندها.

٤٣. ايجاد تفاهم به منظور انتقال سريع مسائل به مردم.

٤٤. تقديم حق و رضاى خدا و اجتناب از هواپرستى.

٤٥. نه خوش‌باورى كامل و نه بدبينى بلكه خوش‌بينى توأم با دقت و سنجش.

٤٦. تازيانه غضب را فرود آوردن به هنگام ضرورت مانند عقب افتادن يا وقفه يا كندى كارها.

٤٧. خود نفريفتن تا به دام خلق فريبى نيفتادن.

٤٨. بهره‌گيرى از تجربيات خود و ديگران.

٤٩. پويائى و ابتكار مداوم و ايجاد تغييرات مناسب.

٥٠. سهيم كردن ديگران در انجام مسئوليتها و بكار گرفتن همه نيروها و امكانات بالقوه و بالفعل.

٥١. آشنا نمودن و راهنمائى مسئولان نسبت به وظائف خود.

٥٢. شناخت انسان، از ميان صفات ضرورى در رهبر هيچ‌كدام به اندازه شناخت