فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٣٠٧ - مبحث دوم ابعاد و عناصر تشكيل دهنده امامت

در اين مورد فرمود:

«و اعلموا انى ان اجبتكم ركبت بكم ما اعلم و لم اصغ الى قول القائل و عتب العاتب»

بدانيد مردم! اگر دعوت شما را به قبول خلافت پذيرفتم، شما را آنگونه كه مى‌دانم راه مى‌برم و هرگاه روش من با خواسته و سليقه و برداشت شما وفق ندهد ديگر به گفته كسى و پرخاش پرخاشگرى گوش فرا نخواهم داد.

[٢] . گزينش خدائى بر اساس خصائص برتر

قطبيت و رهبرى ايدئولوژيك يك امام و ايفاى نقش قطب در روح و قلب، و جان در كالبد امت، بى‌شك مستلزم شرائط و اولويتها و خصائص برترى است كه امام حد اكثر برخوردارى از آن را بايد داشته باشد. ما در اينجا از كم و كيف اين خصائص برتر بحثى نداريم، ولى مى‌دانيم كه تعيين حد و مرز اين شرائط و خصائص، و همچنين شناخت انسانى كه بدرستى واجد اين شرائط برتر است، به همان اندازه دشوار و پيچيده است كه تشخيص شرائط نبوت و انتخاب نبى، و اين از حدود امكانات بشرى به دور است.

اگر تلاش بشرى در شناخت افراد نسبت به گذشته و حال امكان‌پذير باشد، بى‌شك نسبت به آينده، امكان‌پذير نيست. آنجا كه راه شناخت حس و تجربه و تعقل و علم به بن بست مى‌رسد.

بر اساس بينش توحيدى در امر هدايت انسان راه ديگرى وجود خواهد داشت كه تا حجت را بر انسان تمام نمايد. اين راه همان راه وحى است كه همواره بصورت يك شناخت قطعى تضمين شده، ديد انسان را با افقهاى ناشناخته جهان آشنا، و حقائق پيچيده جهان را ملموستر از هر حس و تجربه، و روشنتر و جزمى‌تر از هر برهان، مكشوف داشته است.

عنصر دوم تعيين‌كننده در امامت، همان بيان وحى است كه گزينش الهى را در انتخاب امام روشن مى‌گرداند

(لهم خصائص حق الولايه و فيهم الوصية و الوراثة)

[١] نهج البلاغه، خطبه ٩٢.

[٢] نهج البلاغه، خطبه ٢.