امان دادن به بيگانگان، رفتار انسان دوستانه‌اى است كه قرآن آن را به صورت يك قرارداد صلح‌آميز بنيان نهاده است، و از اينرو مقرر داشته است: هرگاه يكى از مشركان از تو پناه خواست به او امان دهيد تا كلام خدا را بشنود و آنگاه به جاى امنش برسانيد [٣] .

٣٠. حل مسالمت‌آميز اختلافهاى بين المللى:

عدم توسل به خشونت، تا آنجا كه راهى مسالمت‌آميز وجود دارد، مبناى سياستى است كه قرآن آن را براى حل اختلافات، مورد تأكيد قرار داده است.

ايجاد صلح و تلاش براى مصالحه و حكميت، شيوه انسان دوستانه‌اى است كه قرآن آن را به جاى رفتارهاى خشونت‌آميز در حل اختلافات بنيان نهاده است:

الف: برّ و تقوا پيشه كنيد و بين مردم صلح برقرار نمائيد [٤] .

ب: گفتگوهاى محرمانه چندان سودمند نيست مگر آنكه در آن رهنمودى به احسان و دستگيرى از فقرا و اصلاح بين انسانها باشد [٥] .

ج: اگر دو گروه به جنگ يكديگر برخاستند آن دو را صلح دهيد، و اگر يكى از آن دو بر ديگرى شوريد با او بجنگيد تا تن به امر خدا دهد، و آنگاه كه تن به حكم خدا داد بين آنها به عدالت اصلاح كنيد كه خداوند عدالت‌پيشگان را دوست مى‌دارد [٦] .

[١] (فَلاٰ عُدْوٰانَ إِلاّٰ عَلَى الظّٰالِمِينَ) (بقره، آيه ١٩٣).

[٢] (وَ مَنْ يَفْعَلْ ذٰلِكَ عُدْوٰاناً وَ ظُلْماً فَسَوْفَ نُصْلِيهِ نٰاراً) (نساء، آيه ٣٠).

[٣] (وَ إِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجٰارَكَ فَأَجِرْهُ حَتّٰى يَسْمَعَ كَلاٰمَ الله ثُمَّ أَبْلِغْهُ مَأْمَنَهُ) (توبه، آيه ٦).

[٤] (أَنْ تَبَرُّوا وَ تَتَّقُوا وَ تُصْلِحُوا بَيْنَ النّٰاسِ) (بقره، آيه ٢٢٤).

[٥] (لاٰ خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْوٰاهُمْ إِلاّٰ مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلاٰحٍ بَيْنَ النّٰاسِ) (نساء، آيه ١١٤).

[٦] (وَ إِنْ طٰائِفَتٰانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمٰا فَإِنْ بَغَتْ إِحْدٰاهُمٰا عَلَى الْأُخْرىٰ فَقٰاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتّٰى تَفِيءَ إِلىٰ أَمْرِ الله فَإِنْ فٰاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمٰا بِالْعَدْلِ وَ أَقْسِطُوا إِنَّ الله يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ) (حجرات، آيه ٩).