مى‌دهد، و بزرگترين ظلمها را تكذيب حق مى‌شمارد. و متجاوز از سيصد آيه در قرآن سخن از حق و باطل‌زدائى دارد: الف: بلكه حق را بر باطل مى‌زنيم تا باطل را از ميان بردارد، در اين هنگام است كه اين حقيقت آشكار مى‌گردد كه باطل رفتنى و زائل شدنى است [١] .

ب: از خواسته‌هاى باطل و هواهاى نفسانى آنها پيروى مكن كه با آنچه بر تو حق نازل شده معارض است [٢] .

ج: بگو اينك حق آمد و باطل از ميان رفت زيرا كه باطل نابود شدنى است [٣] .

د: چه كسى ظالم‌تر از آن است كه به خدا افترا ببندد و يا حق را تكذيب كند در حالى كه حق به او عرضه شده است [٤] .

١٣. نفى استكبار و وابستگى به آن:

قرآن، خود بزرگ بينى و سلطه‌جوئى و به يوغ كشيدن ديگران را گناهى در حد شرك، و ريشه اعمال شرك‌آلود و منشأ ارتكاب ظلم و جرائم ضد انسانى و طغيان و رودررواى با خدا و خلق مى‌شمارد.

استكبار از ديدگاه قرآن خصلتى است كه در هر فرد و جامعه‌اى بروز كند، آن را على رغم شايستگيها و ارزشهاى والائى كه دارد - به ضد خدا و دشمن خلق و ارزش منفى تبديل مى‌كند، و استكبار هيچ‌گاه موضع حق ندارد، و همواره از هواهاى نفسانى و خواسته‌هاى شيطانى سرچشمه مى‌گيرد.

بزرگترين خطر استكبار در حيات سياسى ملتها ظاهر مى‌گردد، و آباديها را خشك و ويران، و نسل انسانها را تباه مى‌سازد، و با زير پا گذاردن حق، و با زورگوئى، تمامى امكانات و نيروها و ارزشهاى بشرى را در خدمت هواهاى نفسانى و خواسته‌هاى شيطانى فرد و يا گروه خاص قرار مى‌دهد، و مردم توان گرفته شده را به اطاعت خود مى‌كشاند.

الف: آنگاه موسى و هارون را با آياتمان به سوى فرعون و دارودسته‌اش

[١] (بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبٰاطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذٰا هُوَ زٰاهِقٌ) (انبياء آيه ١٨).

[٢] (وَ لاٰ تَتَّبِعْ أَهْوٰاءَهُمْ عَمّٰا جٰاءَكَ مِنَ الْحَقِّ) (مائده، آيه ٤٨).

[٣] (وَ قُلْ جٰاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْبٰاطِلُ إِنَّ الْبٰاطِلَ كٰانَ زَهُوقاً) (اسراء، آيه ٨١).

[٤] (وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرىٰ عَلَى الله كَذِباً أَوْ كَذَّبَ بِالْحَقِّ لَمّٰا جٰاءَهُ) (عنكبوت، آيه ٦٨).