قرآن خلقت انسانها را همگون، و ريشه همه انسانها را از يك پدر و مادر مى‌داند، و تفاوتهاى صورى را امرى خارج از كرامت مشترك انسانى مى‌شمارد، و هر گونه تمايز و افتخار و تفوق طلبى را در صحنه حيات اجتماعى بدور از عدالت تلقى مى‌كند، و تنها راه كسب امتياز را تقوا و فضيلت مى‌داند:

الف: خداوند شما را از يك جان آفريد و از آن همسرش را و از آن دو مردان زياد و زنان را آفريد [٢] .

ب: اختلافات شكلى در رنگ و زبان بخاطر آن است كه همديگر را بهتر بشناسيد. بزرگوارترين و ارزشمندترين شما نزد خدا باتقواترين است [٣] .

ج: امتياز طلبان مى‌گفتند ما چون ثروت فراوان و فرزندان زياد داريم هرگز دچار مجازات نمى‌شويم [٤] .

١٢. در مبارزه مداوم حق و باطل، سرانجام حق پيروز است:

قرآن در مبارزه مداوم حق و باطل، انسان را به جانبدارى و پاسدارى از حق فرا مى‌خواند، و هشدار مى‌دهد كه مبادا بهانه‌ها و مشكلات و هواهاى نفسانى در اين پيكار امر را بر انسان مشتبه كند، و يا انسان در صدد چنين اشتباه كارى بر آيد و بر حق لباس باطل بپوشاند و يا به باطل پوشش حق بدهد.

حق بايد استقرار يابد و باطل زدوده شود هر چند كه بر خود شخص و يا ديگران گران آيد. اصولاً قرآن خدا را حق و بجز آن را باطل مى‌شمارد، و راه با خدا بودن را همراهى با حق مى‌داند، و سرانجام باطل را زوال‌پذير و حق را جاويدان ترسيم مى‌كند، و حق را معيار اصلى سنجشها و ارزشگذاريها تلقى مى‌كند.

حتى افكار عمومى هرگاه از محور حق منحرف شود، ارزش خود را از دست

[١] (إِنَّ الله يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ) (نحل، آيه ٩٠).

[٢] (اَلَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وٰاحِدَةٍ وَ خَلَقَ مِنْهٰا زَوْجَهٰا وَ بَثَّ مِنْهُمٰا رِجٰالاً كَثِيراً وَ نِسٰاءً) (نساء، آيه ١).

[٣] (يٰا أَيُّهَا النّٰاسُ إِنّٰا خَلَقْنٰاكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ أُنْثىٰ وَ جَعَلْنٰاكُمْ شُعُوباً وَ قَبٰائِلَ لِتَعٰارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ الله أَتْقٰاكُمْ) (حجرات، آيه ١٣).

[٤] (وَ قٰالُوا نَحْنُ أَكْثَرُ أَمْوٰالاً وَ أَوْلاٰداً وَ مٰا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ) (سبا، آيه ٣٥).