فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ١٢٧ - 2 ولايت فقيه در نظر و عمل

خداوند انبياء را برانگيخت [١] .

ب: انسانها، جز امت واحد نبودند از آن پس اختلاف نمودند [٢] .

ج: اين است امتتان كه امت واحده است و من نيز پروردگارتان، پس مرا عبادت كنيد [٣] .

بر اساس اين بينش و اعتقاد، مسلمان موظف است كه وحدت و يكپارچگى را نخست در جامعه كوچكتر جهان اسلام تحقق ببخشد و سرانجام آن را به سراسر جامعه بشرى گسترش دهد.

٣. امامت و رهبرى:

هدايت جهان هستى با حكمت و قدرت لايزال خداوندى جزئى از مجموعه تعاليم توحيدى قرآن است و در اين راستا هدايت انسان و رهبرى وى به سوى سعادت مطلوبش در تمامى ابعاد و بخشهاى زندگى او توسط انبياء كه از طرف خداوند حكيم و عليم و قدير برانگيخته مى‌شوند انجام مى‌گيرد. امامت و رهبرى انسان به دليل پيچيدگى آفرينش انسان و مسائل مربوط به هدايت و سعادت او، جز از طريق گزينش الهى امكان‌پذير نيست. اين برگزيدگان الهى هستند كه كاروان امت بشرى را سازمان مى‌دهند و بطور حكيمانه آن را به سوى سعادت حقيقى‌اش راهبرى مى‌كنند:

الف: آنگاه كه خداوند ابراهيم را به سخنانى (طرق مختلف) آزمود و او اين آزمايشها را به اتمام رسانيد خداوند گفت: من ترا براى مردم امام قرار دادم [٤] .

ب: ما پيامبران را امامان قرار داديم كه به امر ما هدايتگرى دارند [٥] .

ج: ما مستضعفان را امامان قرار خواهيم داد و آنان را وارث زمين [٦] .

در فرهنگ سياسى قرآن، امامت به دو گونه آمده است، امامت انسانهاى پاك و متقى كه بر عهده انبياء و برگزيدگان آنها و مستضعفان با ايمان و عمل صالح است، و

[١] . (كٰانَ النّٰاسُ أُمَّةً وٰاحِدَةً فَبَعَثَ الله النَّبِيِّينَ) (بقره، آيه ٢١٣).

[٢] (وَ مٰا كٰانَ النّٰاسُ إِلاّٰ أُمَّةً وٰاحِدَةً فَاخْتَلَفُوا) (يونس، آيه ١٩).

[٣] (و إِنَّ هٰذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وٰاحِدَةً وَ أَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ) (فَاتَّقُونِ) (انبيا، آيه ٩٢، مؤمنون، آيه ٥٢).

[٤] (وَ إِذِ ابْتَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمٰاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قٰالَ إِنِّي جٰاعِلُكَ لِلنّٰاسِ إِمٰاماً) (بقره، آيه ١٢٤).

[٥] (وَ جَعَلْنٰاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنٰا) (انبيا، آيه ٧٣).

[٦] (وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوٰارِثِينَ) (قصص، آيه ٥).