فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٣١٧ - مبحث چهارم ولايت و حدود اختيارات امامت

قلبها و نجات انسانها از نفس اماره و رساندن آنها به مرحله نفس مطمئنه و فرماندهى و رهبرى در صحنه جهاد اكبر و رشد و تعالى معنوى و ارتقاء مقام انسانى (ي [١] [٦] [٤] ٨;ا أَيُّهَا اَلنَّبِيُّ إِنّٰا أَرْسَلْنٰاكَ شٰاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً وَ دٰاعِياً إِلَى الله بِإِذْنِهِ وَ سِرٰاجاً مُنِيراً)١.

٦. پياده كردن ايدئولوژى اسلامى و تحقق بخشيدن به قوانين الهى و اجراى همه احكام وحى.

٧. ايجاد امت وسط و برگزيده و نمونه (وَ كَذٰلِكَ جَعَلْنٰاكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَدٰاءَ عَلَى اَلنّٰاسِ وَ يَكُونَ اَلرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيداً) [٢] .

٨. مركزيت در حركتها و خلاقيتها

[٣] ">(و انه ليعلم ان محلى منها محل القطب من الرحى)

٩. جذبه و ارتباط معنوى و اشراف بر دلها در جهت احياء قلبهاى مستعد (وَ جَعَلْنٰاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنٰا)٤. و به همين جهت امام واسطه در فيض و واسطه در تقدير و قضاست.

١٠. رها نمودن انسانهاى در بند و آزادسازى آنها از اسارتها (وَ يَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَ اَلْأَغْلاٰلَ اَلَّتِي كٰانَتْ عَلَيْهِمْ‌) [٥] .

مبحث چهارم: ولايت و حدود اختيارات امامت

بى‌شك هر مسئوليتى متقابلاً حق و اختيار و اقتدارى را ايجاب مى‌كند٦.

مسئوليتهاى سنگين امامت نيز كه در رابطه با مردم و جامعه از جانب خداوند مقرر شده است از اين قاعده مستثنى نيست و اختيارات وسيع و متناسب با اين مسئوليتها را براى امام و حقوق و وظائفى را در اين رابطه بر عهده مردم ايجاب مى‌كند كه ما از آن بر ولايت تعبير مى‌كنيم و هر نوع ولايتى منشأ اقتدار و سلطه‌اى است كه در جهت

[١] . احزاب، آيه ٤٥ و ٤٦.

[٢] بقره آيه ١٤٣.

[٣] نهج البلاغه، خطبه ٣.

[٤] انبياء، آيه ٧٣.

[٥] اعراف، آيه ١٥٧.

[٦] فالحق لا يجرى لاحد إلاّ جرى عليه و لا يجرى عليه إلاّ جرى له (نهج البلاغه، خطبه ٣٤ و بحار الانوار، ج ٢٧، ص ٢١.