فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٢٨٢ - فصل دوم صفات و اصول رهبرى

ب: نفى تبعيض در قدرت (وَ ق [١] [٦] [٤] [٨] ;الُوا نَحْنُ أَكْثَرُ أَمْوٰالاً وَ أَوْلاٰداً وَ مٰا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ اَلرِّزْقَ‌)١.

ج: برابرى در بهره‌هاى اجتماعى و عمومى (انى لا ارى فى هذا الفى فضلاً لبنى اسماعيل) [٢] .

د: برابرى در برابر قانون (الناس كلهم كاسنان المشط). [٣] .

ه‌ -: برابرى در تعميم حقوق و وظايف

(الحق لا يجرى لاحد الا جرى عليه و لا يجرى عليه الا جرى له)

و: يكسان بودن در حق طلبى

(و ليكن امر الناس عندك فى الحق سواء)

مسئله برابرى و نفى تبعيض در نظام اسلامى و در شيوه رهبرى تا آنجا پيشرفته است كه بصورت يك شعار براى رهبرى اسلامى در آمده است

و اعلموا ان الناس عندنا اسوه

٤. قطبيت و مركزيت

رهبر اسلامى بايد در مركز ايدئولوژيك جامعه قرار گيرد و چون قطبى جامعه را بر محور مكتب به حركت در آورد (و اولو العزم من الرسل و عليهم دارت الرحا) [٧] .

در خطبه سوم نهج البلاغه نيز امير المؤمنين امامت خويش را به «قطب الرحى» تشبيه مى‌كند.

٥. هدايت

اصالت در رهبرى توحيدى به رشد و تعالى انسانها و هدايت جامعه به سوى هدف غائى آفرينش و شكوفائى استعدادهاى فرد و جامعه بشرى است (وَ جَعَلْنٰاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنٰا)٨.

[١] سبا، آيه ٣٦ و ٣٧.

[٢] وسائل الشيعة، ج ١١، ص ٨٠.

[٣] من لا يحضره الفقيه، ص ٥٧٩.

[٤] نهج البلاغه، خطبه ٢١٦.

[٥] نهج البلاغه، نامه ٥٩.

[٦] نهج البلاغه، نامه ٧٠.

[٧] حديث از رسول اكرم (ص) به نقل مجمع البحرين ماده «دار».

[٨] انبياء، آيه ٧٣.