فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ١٨٩ - 10 قيامهاى ممنوع و ناموفق در روايات

بى‌شك تفسير اصل انتظار به گوشه‌نشينى و انزواطلبى و سلب مسئوليت از خود و ديگران در برابر مظالم دولت طاغوت و سلطه‌پذيرى و ستم‌كشى و منع از هر نوع مبارزه با ريشه‌هاى فساد و ظلم و كفر و مخالفت با زمينه‌سازى براى اقامه عدل و اصلاح جامعه به معنى تحريف همه تعاليم و احكام اسلام است.

[١] ٠. قيامهاى ممنوع و ناموفق در روايات

رواياتى كه مرحوم شيخ حر عاملى در وسائل الشيعة و مرحوم محدث نورى در مستدرك الوسائل در كتاب «جهاد» تحت عنوان «حكم الخروج بالسيف قبل قيام القائم (ع)»، نقل نموده‌اند از نظر مضمون متفاوت و به چند گروه قابل تقسيم است.

١. رواياتى كه به طور مطلق و عام هر نوع قيامى را و برافراشتن پرچمى را قبل از قيام حضرت حجت (ع) محكوم مى‌كند و پرچمدار آن را طاغوت مى‌نامد١ و در موردى پرستش‌كننده غير خدا معرفى مى‌كند [٢] .

ولى بايد توجه داشت كه به لحاظ اصل مناسبت حكم و موضوع كه در فهم معانى روايات بعنوان يك قرينه مورد استفاده و استناد قرار گرفته، قيام‌كننده و پرچمدارى محكوم به طاغوت بودن و پرستنده غير خداست كه مردم را به سوى خويش و فرمانبردارى از خود و راه غير از راه خدا و رسول و اهل بيت عليهم السلام فرا خواند و دعوت او تناسبى با دعوت طواغيت و پرستنده‌هاى غير خدا و رهروان راه عناد با رسول خدا و اهل بيتش داشته باشد.

اما اگر چنين قيام و يا پرچمى براى مبارزه با طاغوت - آنطور كه قرآن و سنت بيان نموده - و استقرار حاكميت خدا و پرستش حق و اطاعت از رسول خدا و اهل بيتش باشد بدون ترديد مشمول اين احاديث نخواهد بود.

و نيز با دقت در مضمون اين احاديث معلوم مى‌گردد كه منظور امام (ع) از قيامها و پرچمهائى كه محكوم به طاغوتى بودن هستند آن نوع قيامها و پرچمهائى است كه تحت عنوان مهدى موعود و با ادعاى مهدويت باشد.

[١] مستدرك الوسائل، ج ٢، ص ٢٤٨.

[٢] وسائل الشيعة، ج ١١، ص ٣٧.