صلح‌گرائى اسلام على رغم دستور اكيد: اى مؤمنان! همگى به صلح فرود آئيد [٢] ، مطلق نيست. زيرا مطلق‌گرائى در يك عمل سياسى كه هزاران شرط و پيامد منفى دارد، معقول نيست. از نظر حقوقى و فقهى نيز اين گونه آيات را بايد در كنار آيات ديگر هشدار دهنده، تفسير نمود و از مجموع آنها قاعده حقوقى و حكم فقهى را استنباط كرد. آيه زير راه حل را مشخص كرده است:

(فَلاٰ تَهِنُوا وَ تَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ وَ أَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ وَ الله مَعَكُمْ) [٣] . شما سستى از خود نشان ندهيد كه صلح بطلبيد كه شما برتريد و خداوند با شماست.

٢٨. پاسدارى از امنيت:

نظم متكى بر عدالت كه در آن حقوق انسانها از هر نوع تجاوز و تعرض مصونيت داشته باشد، از آرمانهاى اصيل بشرى است كه قرآن بر آن ارج بسيار نهاده است، و سه عامل عمده را بعنوان تهديد كننده امنيت و آفت امان دانسته، و ضمن هشدار در اين مورد، آنها را از جرائم بزرگ ضد بشرى شمرده است:

الف: ظلم كه دشمن امنيت است و حتى ظالم هم در شرائطى كه ظلم حكمفرماست امنيت نخواهد داشت.

ب: تجاوز به حريم حقوق ديگران كه قرآن از آن به تعدى نام مى‌برد.

ج: افساد و ايجاد بى‌نظمى و اختلال در روابط اجتماعى.

اينك بعنوان نمونه به ذكر چند آيه زير اكتفا مى‌كنيم:

الف: در روى زمين فساد بپانكنيد از آن پس كه اصلاح گرديد٤ .

ب: مجازات كسانى كه با خدا و رسول به ستيز برمى‌خيزند و در زمين به افساد مى‌پردازند آن است كه كشته شوند يا بدار آويخته شوند يا دست و پايشان بريده شود و يا به شهر ديگرى تبعيد گردند [٥] .

[١] (فَإِنِ اعْتَزَلُوكُمْ فَلَمْ يُقٰاتِلُوكُمْ وَ أَلْقَوْا إِلَيْكُمُ السَّلَمَ فَمٰا جَعَلَ الله لَكُمْ عَلَيْهِمْ سَبِيلاً) (نساء، آيه ٩٠).

[٢] (يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ادْخُلُوا فِي السِّلْمِ كَافَّةً) (بقره، آيه ٢٠٨).

[٣] محمد (ص)، آيه ٣٥.

[٤] (وَ لاٰ تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاٰحِهٰا) (اعراف آيه ٥٦).

[٥] (إِنَّمٰا جَزٰاءُ الَّذِينَ يُحٰارِبُونَ الله وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسٰاداً أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلاٰفٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ) (مائده، آيه ٣٣).