لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٦٧ - اگر كسى بميرد و قضاى روزه بر او باشد

مال خود ادا كند از وارث ساقط مى‌شود هم چنين از ورثه هر كه ادا كند ميت بري‌ء الذمّه مى‌شود بلكه جمعى گفته‌اند كه غير وارث نيز اگر ادا كند برى الذمه مى‌شود، پس اگر ولد اكبر شخصى را اجير كند و او به جا آورد او برى الذمه مى‌شود خصوصا هر گاه ميت وصيت كرده باشد كه از جهة او استيجار كنند صوم و صلاة را و آن شخص به جا آورد ميت برى الذمه مى‌شود و از ولد اكبر ساقط مى‌شود چون بعد از قضا او مشغول الذمه نيست تا پس بزرگتر آن را ادا كند، و در همه دغدغه مى‌رود كه شايد مطلوب الهى تعبّد اكبر باشد و دين عبادات مثل غير آن نيست چون در اينجا تعبد و تقرب هست اما اگر پسر بزرگتر مسايل نماز و قرائت و غير آن را نداند و عمرى بايد كه صرف كند تا اينها را بداند و بعد از دانستن عمرى بايد كه قضاهاى خود را به جا آورد استيجار بد نيست اگر بعد از آن فرصت شود ديگر بكند، و اكثر عالميان چنين‌اند و شكى نيست در آن كه به سبب عبادات ميّت را خلاصى از عذاب الهى يا تخفيف عذاب بهم مى‌رسد مهما أمكن سعى كردن در آن لازم است و هر گاه استيجار كنند مى‌بايد از شخصى استيجار كنند كه عارف باشد به قرائت و مسائل و عادل باشد و اقلا ثقه باشد كه مظنون باشد كه مى‌كند و درست مى‌كند و اين بسيار نادر است و بر تقدير جواز استيجار وقتى برائت ذمّت حاصل مى‌شود كه اجير به اين صفات متصف باشد.

(و كتب محمّد بن الحسن الصفّار إلى ابى محمّد الحسن بن علىّ صلوات اللَّه عليهما فى رجل مات و عليه قضاء من شهر رمضان عشرة ايّام و له وليّان هل يجوز لهما ان يقضيا عنه جميعا خمسة ايّام احد الوليّين و خمسة ايّام الاخر فوقّع صلوات اللَّه عليه يقضى عنه‌