لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٦٧ - هر بنده كه روزه باشد و او را دشنام دهند

چنين است كه حق سبحانه و تعالى مى‌فرمايد كه اين بنده را از آتش جهنم من امان دهيد و او را به بهشت من درآوريد.

(و سمع رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و اله امرأة تسبّ جارية لها و هى صائمة فدعا رسول اللَّه ٦ بطعام فقال لها كلى فقال انّي صائمة فقال كيف تكونين صائمة و قد سببت جاريتك انّ الصّوم ليس من الطّعام و الشّراب فقط)

و كالصحيح منقول است از جراح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه حضرت سيد المرسلين صلى اللَّه عليه شنيدند كه زنى كنيز خود را دشنام مى‌داد آن زن روزه بود پس حضرت فرمودند كه تا طعامى آوردند و به آن زن فرمودند كه بخور آن زن گفت من روزه‌ام حضرت فرمودند كه چگونه روزه و حال آن كه كنيزك خود را دشنام دادى به درستى كه روزه همين از خوردن و آشاميدن نيست و بس.

(و قال الصّادق صلوات اللَّه عليه اذا صمت فليصم سمعك و بصرك من الحرام و القبيح ودع المراء و اذى الخادم و ليكن عليك و قار الصّائم و لا تجعل يوم صومك كيوم فطرك)

و اين حديث تتمه حديث سابق است چنانكه در كافى است و چون جراح شنيد كه حضرت جزو اول را از حضرت سيد المرسلين ٦ روايت فرمودند گفت قال و قال و چون قال اول از قلم نساخ افتاده است متوهم مى‌شود كه حديث ديگر باشد و حديث اول باين تتمه تمامتر است كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر گاه روزه گيرى پس بايد كه گوش و چشمت روزه باشند از حرام و قبيح و ترك مكن مجادله را اگر چه در مسائل علمى‌