لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣١٣ - نزول قران در رمضان

آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه عدد ماهها نزد حق سبحانه و تعالى دوازده ماه است از آن روزى كه حق تعالى آسمانها و زمين را آفريد تا اينجا آيه است پس اول ماهها ماه خداست كه آن ماه رمضان است يعنى به اتفاق همه مسلمانان ماه رمضان شهر اللَّه است پس مى‌بايد كه او اول باشد و اگر كسى گويد كه پهن شدن زمين بر روى آب كه در بيست و پنجم ذى قعده بود و پيش از آن شب و روز نبود چون شب و روز به اعتبار ظاهر شدن آفتابست بر روى زمين و پنهان شدن آفتاب است زير زمين پس چگونه جمع شود اين دو خبر جوابش اينست كه بيست و پنجم دلالت مى‌كند بر آن كه پيشتر روز و شب بوده است يا به فرو رفتن آفتاب در آب و ظاهر شدن بر آب يا بحسب تقدير.

و دل ماه رمضان شب قدر است و تشبيه بدل به اعتبار آنست كه چون دل جسمانى كه شكل صنوبرى دارد اشرف اعضاى بدنست چون روح حيوانى از آنجا به ساير اعضا منشعب مى‌شود هم چنين رحمتها در شب قدر به ساير سال مى‌رسد و اگر نفس ناطقه باشد اظهر است و نازل شد قرآن در شب اول ماه رمضان پس استقبال كن اين ماه را به خواندن قرآن در شب اول اين ماه چون قرآن در شب اول نازل شده است و بنا بر نسخه و او استقبل مجهول خوانده مى‌شود يعنى از شرف اينست كه پيش از دخول آن: قرآن استقبال آن كرد پس مناسبت دارد خواندن قرآن و اول اظهر است چنانكه در كافى و تهذيب است به فا و در امالى مصحح قديم به واو است و چون ظواهر قرآن دال است بر آن كه قرآن در شب قدر نازل شده است و به اعتقاد صدوق شب قدر شب بيست و سيم است اين حديث را تأويل كرده است به آن كه ابتداء نزول قرآن در شب اول بود و در شب قدر تمام نازل شد و شكى نيست در آن كه قرآن در عرض بيست سال يا