لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٤٧ - روزه هيجده ذى الحجه

و مرسلين و بعد از من تو افضلى از همه و بعد از تو امامان كه فرزندان تواند بهتر از جميع پيغمبرانند، و به درستى كه فرشتگان خدمتكاران مايند و خدمتكاران دوستان مايند يا على فرشتگانى كه حاملان عرشند و فرشتگانى كه بر دور عرشند تسبيح و تحميد مى‌كنند پروردگار خود را، استغفار مى‌كنند از جهة مؤمنانى كه اعتقاد دارند به امامت ما.

يا على اگر ما نمى‌بوديم حق سبحانه و تعالى نه آدم را مى‌آفريد و نه حور را و نه بهشت را و نه دوزخ را و نه آسمان و نه زمين را و چگونه ما افضل از ملائكه نباشيم و حال آن كه ما بر ايشان پيشى گرفته‌ايم به معرفت پروردگار خود و به تسبيح و تهليل و تقديس او زيرا كه اول آن چه حق سبحانه و تعالى آفريد ارواح ما بود و ما را ناطق ساخت به توحيد و تمجيد خود پس فرشتگان را آفريد پس مشاهده كردند فرشتگان ارواح ما را و ديدند كه بمنزله يك نورند ما در نظر ايشان عظيم در آمديم پس تسبيح كرديم خداوند خود را تا فرشتگان بدانند كه ما مخلوقيم و خالق منزه است از صفات ما، زيرا كه معنى تسبيح آنست كه منزه است يا منزه مى‌دانيم ذات او را و صفات او را و افعال او را كه شباهت داشته باشد به احدى از مخلوقات، و از آن كه كسى تواند رسيد به آن و منزه است از هر چه نالايق است بذات او و صفات او و افعال او.

پس چون فرشتگان ملاحظه كردند كه شأن ما عظيم است‌ «لا اله الّا اللَّه» گفتيم تا بدانند كه خداوندى مخصوص ذات مقدس اوست و ما بندگان اوييم و ما خدا نيستيم كه بايد پرستيدن ما را نه با خدا و نه بى خدا پس فرشتگان گفتند «لا اله الّا اللَّه»، ديگر چون مشاهده نمودند بزرگوارى ما را اللَّه اكبر گفتيم يعنى حق سبحان و تعالى از آن بزرگتر است كه وصف او توان كرد تا فرشتگان بدانند