لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٧٢ - باب وجوه الصوم

واجب پس روزه ماه رمضان است كه نص قرآن است و خواهد بود.

دويم دو ماه روزه است كه واجبست پى در پى واقع ساختن بر كسى كه يك روز از ماه رمضان را عمدا عالما افطار كند و ظاهر آنست كه بر سبيل تخيير باشد چون آن چه بر سبيل ترتيب است بيان فرموده‌اند.

سيم دو ماه پى در پى روزه گرفتن واجبست در كفاره ظهار كسى را كه بنده نيابد و در اينجا و در كافى ظهار مقدم است و در فقه رضوى و خصال كفاره قتل خطا را مقدم داشته‌اند چنانكه حق سبحانه و تعالى مى‌فرمايد كه آن كسانى كه ظهار مى‌نمايند با زنان خود و مى‌گويند كه تو بر من مانند پشت مادر منى و بعد از آن از اين كلمه پشيمان شوند و خواهند كه با زنان خود جماع كنند مى‌بايد كه پيش از جماع كفاره بدهند تا توانند جماع كردن، و آن آزاد كردن بنده‌ايست پيش از جماع و حق سبحانه و تعالى شما را پند مى‌دهد كه مبادا كفاره نداده جماع كنيد كه حق سبحانه و تعالى عالم است به آن چه شما مى‌كنيد و بر عذاب شما قادر پس كسى كه بنده و بهاى بنده را از نقد و جنس نداشته باشد واجبست كه دو ماه روزه پى در پى بگيرد قبل از جماع و اگر نتواند دو ماه پى در پى روزه داشتن و شصت مسكين را طعام مى‌دهد و اين تتمه در باب كفارات خواهد آمد.

چهارم روزه كفاره قتل خطاست و واجبست كه بنده آزاد كند و اگر نداشته باشد دو ماه پى در پى روزه مى‌دارد چنانكه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه هر كه مؤمنى را از روى خطا بكشد خواه قصد آن فعل داشته باشد مثل شبه عمد و خواه نداشته باشد مثل خطاى محض و شبه عمد مانند زدن پدر فرزند خود را بزدنى كه قصد كشتن نداشته باشد و آن قدر نزند كه بحسب عادت‌