لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٢٨ - جماع كردن مسافر در رمضان

بار او از جهة مشقت و تعب و جفاى سفر و رخصت نداده است او را كه در سفر جماع كند در ماه رمضان در روز نمى‌بينى قضاى روزه را بر او واجب گردانيد و قضاى تتمه نماز را بر او واجب نگردانيد وقتى كه از سفر برگردد كه شش ركعت را قضا كند، بعد از آن فرمودند كه در آن چه آن حضرت مقرر فرموده است قياس نمى‌رود و من اگر در ماه رمضان بسفر روم آن قدر نمى‌خورم از طعام كه سير شوم و از آب كه سيراب شوم.

و صدوق مى‌گويد كه آن چه در اين حديث و غير اين حديث مذكور است از نهى از جماع نهى كراهت است نه نهى تحريم و مناسب اين بود كه حديث معارض را ذكر كند اما در نهى دو حديث قوى وارد شده است يكى از عبد اللَّه بن سنان و مشتمل است بر بعضى از آن چه در حديث مذكور است و ديگرى از محمد بن مسلم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه هر گاه شخصى در ماه رمضان بسفر رود با زنان نزديكى نكند در روز كه آن بر او حرام است.

و اما احاديث جواز از آن جمله در صحيح از عمر بن يزيد منقول است كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از شخصى كه بسفر رود در ماه رمضان آيا جماع با زنان مى‌تواند كرد حضرت فرمودند كه بلى.

و در صحيح است از على بن الحكم از عبد الملك بن عتبه كه گفت سؤال كردم از ابو الحسن موسى بن جعفر صلوات اللَّه عليه از شخصى كه با اهلش جماع كند در ماه رمضان در سفر حضرت فرمودند كه باكى نيست.

و شيخ همين حديث را در صحيح از على بن الحكم روايت كرده است كه گفت سؤال كردم از ابو الحسن صلوات اللَّه عليه و ممكن است كه على بن‌