لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٠٩ - باب ما جاء فى كراهة السفر فى شهر رمضان

اين مضمون را كلينى روايت كرده است در موثق از ابان از زراره از امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه و در صحيح از محمد بن مسلم از احدهما صلوات اللَّه عليهما و محتمل است كه حديث ابان باشد از حضرت صادق صلوات اللَّه عليه اما بحديث محمد بن مسلم اقربست كه از آن حضرت سؤال كردند از شخصى كه بسفر رود از جهة تشييع برادر مؤمنش كه بسفر رود و او مشايعت و همراهى او كند يك منزل يا دو منزل چنانكه در حديث زراره است و در حديث محمد يا سه منزل و در هر دو يك منزل هست كه در متن نيست پس حضرت فرمودند كه اگر در ماه رمضان باشد كه به مشايعت رود بايد كه افطار كند و قضا كند پس از آن حضرت سؤال كردند كه كدامين افضل است بماند و روزه بگيرد يا به مشايعت رود و افطار كند حضرت فرمودند كه به مشايعت رود و افطار كند به درستى كه حق سبحانه و تعالى روزه را از او ساقط كرده است هر گاه كه به مشايعت رود و در حديث زراره چنين است كه مشايعت مى‌كند و افطار مى‌كند زيرا كه مشايعت برادر مؤمن حقى است لازم بر برادر مؤمن و از جهة اين اختلافات محتمل است كه حديث ديگر باشد اگر چه اظهر آنست كه حديث محمد بن مسلم باشد چنانكه مصنف از كافى بترتيب برداشته است و بعد از حديث محمد بن مسلم حديث وشاء است كه بعد از اين است و تغييرات لفظى ضرر ندارد و اگر چه نبودنش بهتر است.

(و روى الوشّاء عن حمّاد بن عثمان قال قلت لأبي عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه رجل من اصحابى قد جاءنى خبره من الاعواض و ذلك فى شهر رمضان اتلقّاه قال نعم قلت اتلقّاه و افطر قال نعم قلت اتلقّاه و افطر او اقيم و اصوم قال تلقّاه و افطر)