لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٣٠ - روزه هيجده ذى الحجه

حمد نيز از اوست و جميع نعمتها از اوست و نعمتهاى او را نهايت نيست بلكه معترفست كه هر نعمتى كه بهر كس عطا كرده است به او عطا كرده است چون همه محتاجند بهم و نعمت در خود حمد است پس نعمتى كه كرامت خواهد كرد غير متناهى خواهد بود و اين تعليم و تلقين نيز از اوست چون بنده را تعليم كرده‌اند كه بگو الحمد للّه رب العالمين و جميع آن چه مذكور شد همه در اين كلمه مندرجست و بنده نمى‌داند و هم چنين عطاهاى غير متناهى به او خواهد داد و او نخواهد دانست كه به سبب چيست.

و گواهى مى‌دهم كه نيست خداوندى بغير از واجب بالذاتى كه مستجمع جميع كمالاتست و صفات او عين ذات اوست و او را شريك نيست نه در ذات و نه در صفات و نه در كمالات گواهى كه صادر شده باشد از اخلاص ضمير، و زبان ناطق شده باشد به آن از صدق مخفى يعنى شهادت محض لفظ نباشد بلكه با اعتقاد ثابت جازم مطابق واقع باشد، و از اين جهت است كه بلفظ شهادت واقع شده است و بس.

و گواهى مى‌دهم كه محمد ٦ بنده مقرب اوست و فرستاده بحق اوست كه او را برگزيد از جميع خلايق چندين هزار سال پيش از آن كه عالم را از نور خود منور گرداند چون مى‌دانست كه او را شبيهى و نظيرى از ابناء جنس او از انبياء مرسلين و ملائكه مقربين نيست و آن حضرت را خليفه خود گردانيد كه او امر و نواهى الهى را بخلق برساند چون او را نمى‌توانستند ديدن كه از او بشنوند و قابليت آن نداشتند كه بر ايشان فايض گردد و او عالم بود بجميع احوال و اطوار ايشان و به فكرهاى عميقه به او نمى‌توان رسيد و به عقول دقيقه او را تصور نمى‌توان كردن.