عبرت‌آموز - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٠٩ - دعايى عجيب كنار خانه حق

كنى و در آخرت شفاعت اوليا و همنشينى با آنان را نصيبم نمايى. اين است آرزوى من اى محبوب من و همه اميدم؛ اين است كه مرا به آرزويم برسانى و از فضل و احسانت اميدم را به نااميدى تغيير ندهى.

روايت شده رسول خدا ٦ به شخصى كه در آستانه مرگ بود فرمود: خود را چگونه مى‌يابى؟ گفت: از گناهانم مى‌ترسم و به رحمت حق اميدوارم. حضرت فرمود: اين معنا در دل كسى جمع نمى‌شود مگر آن كه خداى مهربان او را از آنچه مى‌ترسد ايمن گرداند و آنچه را اميدوار باشد به او عنايت نمايد.

پروردگارا! آرزويم نسبت به تو آرزوى بى‌جايى نيست و اميدم به حضرتت اميد بى‌دليلى نمى‌باشد. تو خود را در قرآن مجيد غفار و عفو و شكور و كريم و ارحم الراحمين و داراى فضل معرفى كرده‌اى. من گرچه نسبت به گناهانم خائف و ترسانم ولى با همه وجود به تو اميدوارم. اگر با توسل به دعاى كميل به پيشگاهت آمده‌ام، كرم و لطف و رحمت و بزرگوارى تو سبب آمدن من شد. من يقين دارم كه سائلى از اين درگاه دست خالى برنمى‌گردد و اميد كسى را در اين پيشگاه نااميد نمى‌كنند و احدى را از اين آستانه نمى‌رانند. پروردگارا! تو حر بن يزيد را با آن گناه سنگين و كم‌نظيرش، و آسيه همسر فرعون را پس از ايمان آوردنش، و فضيل عياض را بعد از توبه‌اش، و هزاران هزار گناهكار ديگر را كه همه به تو و به كرم و لطفت چشم اميد داشتند پذيرفتى و بخشيدى و پاداش دادى؛ چگونه من به خود نااميدى راه دهم در حالى كه نااميدى از رحمتت را در قرآن مجيد مساوى با كفر دانسته‌اى![١]

دعايى عجيب كنار خانه حق‌

اميرالمؤمنين ٧ در حال طواف بيت، مردى را ديد كه پرده خانه كعبه را گرفته‌

[١] - يوسف: ٨٧.