عبرت‌آموز - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٦٢ - قرآن ده گفتار را مىپسندد

نماز اقرار به ربوبيت حضرت حق عزوجل، و نفى شريك از وجود مقدس او، و ايستادن در پيشگاه عظمت بن جناب با ذلت و مسكنت و خضوع و اعتراف، و طلب آمرزش نسبت به گناهان گذشته، و صورت به خاك نهادن در هر روز براى تعظيم در برابر عظمت آن وجود مبارك و اينكه عبد به يادحق و جداى از تجاوز به حقوق الهى و خاضع و خاكسار و راغب به رحمت واسعه و خواهان زياد شدن ايمان و وسعت رزق و مداومت بر ذكر خدا در شب و روز است، و نيز عبد سيد و مولا و مدبر و خالقش را فراموش نكند تا دچار شر و طغيان نگردد، و نيز به وسيله نماز از انواع معاصى حفظ گردد و از افتادن در درياى فساد مصون بماند[١].

[حرف قاف‌]

قرآن ده گفتار را مى‌پسندد

از نعمت‌هاى بزرگى كه حضرت حق به انسان عطا كرده زبان است؛ آن هم زبانى كه مى‌تواند به وسيله آن سخن بگويد و آنچه را در ضمير دارد آشكار كند و اهداف و مقاصدش را به ديگران اعلام نمايد.

زبان، به همان صورت كه نيكى‌ها و حسناتش عظيم است زشتى‌ها و بدى‌هايش بزرگ و سنگين است، تا جايى كه حكما درباره اين عضو گفته‌اند:

اللسان جرمه صغير وجرمه عظيم. «زبان وزنش اندك و گناهش بزرگ است».

زبان، چنان كه محدث بزرگ، فيلسوف خبير، عارف عاشق، ملا محسن فيض كاشانى در «محجة البيضاء» فرموده: قدرت ارتكاب نزديك به بيست گناه بزرگ را چون غيبت، تهمت، سخن چينى، استهزاء به ديگران، شايعه پراكنى،

[١] - علل الشرايع: ١١٤.