عبرت‌آموز - انصاريان، حسين - الصفحة ٣١٥ - هارون و بهلول

شد. هارون گريست و گفت: بهلول حال مرا چگونه مى‌بينى؟ گفت: حال خود را بر كتاب خدا عرضه كن:

«إن الأبرار لفي نعيم\* و إن الفجار لفي جحيم»[١].

«قطعا نيكان به بهشت اندرند. و بى شك بدكاران در دوزخند».

گفت: تلاش و كوشش ما چه مى‌شود؟ پاسخ داد:

«... إنما يتقبل الله من المتقين»[٢].

«فقط خدا از تقوا پيشگان مى‌پذيرد».

گفت: نسب و قرابت ما با پيامبر چه مى‌شود؟ جواب داد:

«فإذا نفخ في الصور فلا أنساب بينهم يومئذ و لا يتساءلون»[٣].

«پس آنگاه كه در صور دميده مى‌شود (ديگر) ميانشان نسبت به خويشاوندى وجود ندارد و از (حال) يكديگر نمى‌پرسند».

گفت: شفاعت رسول خدا چه مى‌شود؟ پاسخ داد:

«يومئذ لا تنفع الشفاعة إلا من أذن له الرحمن و رضي له قولا»[٤].

«در آن روز شفاعت (به كسى) سود نبخشد، مگر كسى را كه (خداى) رحمان اجازه دهد و سخنش او را پسند آيد».

گفت: حاجتى دارى؟ بهلول جواب داد: گناهانم را بيامرز و مرا وارد بهشت كن. گفت: مرا چنين قدرتى نيست ولى به من خبر داده‌اند كه به مردم بدهكارى، مى‌خواهى بدهكاريت را بپردازم؟ گفت: بدهكارى را نمى‌توان با بدهكارى ادا كرد، آنچه نزد توست مال مردم است و همه آن را به مردم مديونى، واجب است به آنان برگردانى.

[١] - انفطار: ١٣- ١٤.

[٢] - مائده: ٢٧.

[٣] - مؤمنون: ١٠١.

[٤] - طه: ١٠٩.