پروردگارا! چه بسيار تهى‌دستان و بيچارگانى كه به مردمان دل بستند و به عطا و عفو و گذشت آنان اميدوار شدند و دست خالى و محروم نماندند، چه رسد به كسى كه دل به تو بندد و به گذشت و عفو و عطاى تو اميدوار شود.

عطار در كتاب «الهى نامه» روايت مى‌كند: زنى آوازه خوان و اهل فسق و فجور در مكه اقامت داشت كه در مجالس لهو و لعب شركت مى‌كرد و با آواز و رقص و پايكوبى مجالس لهو و لعب را گرم نگاه مى‌داشت.

پس از ساليانى از هجرت پيامبر، بازارش به خاطر اين كه از جمال افتاده بود و از آوازه‌خوانى و مطربى وامانده بود كساد شد و به فقر و فاقه و تهى‌دستى افتاد، از شدت پريشانى و اضطرار به مدينه آمد و به محضر پيامبر رحمت مشرف شد.

حضرت فرمود: براى چه هدفى به مدينه آمده‌اى، به هدف تجارت آخرتى يا تجارت دنيايى؟ عرضه داشت: نه براى آن آمده‌ام نه براى اين، بلكه چون وصف جود و سخاوت و عطا و كرمت را شنيده بودم با اميد به تو به اين شهر آمدم؟

پيامبر از بيان او شاد شد و رداى مباركش را به او بخشيد و به اصحاب فرمود:

هر يك به اندازه تمكن و توانايى چيزى به او ببخشند.

آرى، زنى بدكار به اميد عطا و كرم و جود بنده‌ات پيامبر، كه مظهرى از مظاهر كرم بى‌پايان توست، به مدينه مى‌آيد و با عطايى سرشار و فراوان برمى‌گردد، مگر ممكن است من اميد به عفو و گذشت و لطف و احسان تو داشته باشم و از درگاهت مأيوس و دست خالى برگردم؟!

من تاب فراق تو ندارم‌		نقش تو به سينه مى‌نگارم‌

باشد روزى رخت ببينم‌		تا جان به لقاى تو سپارم‌
شد در رگ و ريشه تير عشقت‌		از هم بگسست پود و تارم‌
از باده آن دو چشم مستت‌		گه سرخوش و گاه در خمارم‌
وز بوى دو زلف عنبرينت‌		آشفته و مست و بى‌قرارم‌
وز لعل لب شكر فروشت‌		تلخ است مذاق انتظارم‌
جز وصل تو مقصدى ندارم‌		جز ياد تو مونسى ندارم‌
ديرى است كه در سر من اين است‌		كاندر قدم تو جان سپارم‌
لطفى لطفى كه سوخت جانم‌		رحمى رحمى كه سخت زارم‌
باران كرم ببار بر «فيض»		آبى آور به روى كارم‌[١]

زن نمونه‌

آسيه همسر فرعون بود، فرعون روحى استكبارى، نفسى شرير، اعتقادى باطل و عملى فاسد داشت.

قرآن مجيد فرعون را آلوده به علو، ظلم، جنايت و خونريزى معرفى مى‌كند، و از او به عنوان طاغوت ياد مى‌نمايد.

آسيه در كنار فرعون بسر مى‌برد و ملكه مملكت بود، همه چيز براى او و در دسترس وى قرار داشت.

او نيز مانند همسرش فرمانروايى داشت و به هر شكلى كه مى‌خواست از خزانه كشور و مواهب مملكت بهره مى‌گرفت.

زندگى او در كنار چنان همسرى، و در جنب چنان حكومتى، و در ميان چنان دربارى، با آن همه مكنت و ثروت و غلامان و كنيزان گوش به فرمان، زندگى‌

[١] - ديوان فيض كاشانى: ٢/ ١٠٢١، غزل ٦٤٤.