عبرت‌آموز - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٠٨ - نماز و حضرت آدم

نماز و حضرت آدم‌

تفسير على بن ابراهيم قمى در حدود قرن سوم هجرى، يعنى نزديك به عصر حضرت امام حسن عسكرى ٧، به رشته تحرير درآمده است.

بزرگان از علماى امت اسلامى و دانشمندان وارسته، امثال علامه طباطبائى صاحب «تفسير الميزان»، به اين تفسير اطمينان نموده و بسيارى از مطالب آن را در كتب فقهى و تفسيرى و اخلاقى خود نقل كرده‌اند.

نويسنده تفسير جناب على بن ابراهيم‌[١] در توضيح آيه شريفه‌ «فتلقى آدم من‌ ربه كلمات»[٢] روايتى را از قول پدرش، از ابن ابى عمير، از ابان بن عثمان، از امام ششم ٧ نقل مى‌كند كه با توجه به اينكه كتب رجالى شيعه از قبيل رجال كشى، جامع الرواة اردبيلى، قاموس الرجال شوشترى، معجم الرجال خوئى، سندش را صد درصد معتبر دانسته‌اند، نشان دهنده مسأله نماز در زمان حضرت آدم ٧ است. برگرداندن فارسى روايت تا آنجا كه لازم و نقطه شاهد است از نظر عاشقان نماز مى‌گذرد:

آدم پس از بيرون آمدن از بهشت و هبوط به زمين، چهل روز در كوه صفا واقع در نزديك بيت حق اقامت داشت. آن روزها به خاطر دورى از مقام قرب و هبوط از مقام علم الاسمائى و از دست دادن جوار ملكوت و هجران بهشت وصال محبوب، در حالى كه صورت به خاك داشت، همچون ابر بهاران سرشك از ديده مى‌ريخت.

امين وحى از جانب حضرت معبود كه- جز لطف و محبت و احسان و مرحمت به بندگان ندارد- بر او نازل شد و سبب ناله جگر سوز و دلخراش او را پرسيد. در

[١] - ١/ ٤٤.

[٢] - بقره: ٣٧.