عبرت‌آموز - انصاريان، حسين - الصفحة ٨٦ - تائب كيست؟

بيت داشتيم و اميرالمؤمنين را جانشين بلافصل پيامبر مى‌دانستيم اعتقاد نداشت، به همين خاطر مطابق مذهب خلفاى جور نمازش را در سفر تمام مى‌خواند.

برادر زاده‌اش در كاروان همراه ما بود، در حالى كه اعتقادش چون عقيده ما بر صراط مستقيم قرار داشت، پيرمرد در ميان راه بيمار شد، به برادر زاده‌اش گفتم:

اگر با عموى خود تماس مى‌گرفتى و او را از امر ولايت آگاه مى‌كردى نيكو بود، شايد خداوند مهربان در اين آخر عمر او را به راه راست هدايت فرمايد و از گمراهى و ضلالت برهاند.

اهل قافله گفتند: او را به حال خود واگذاريد، ولى برادر زاده‌اش به جانب او شتافت و گفت: عمو جان! مردم بعد از رسول خدا روى از حق باز گرداندند جز چند نفر؛ على بن ابى طالب ٧ همانند رسول خدا واجب الاطاعه بود، پس از پيامبر حق با على است و اطاعتش بر تمام امت واجب، پيرمرد ناله‌اى زد و گفت:

من نيز بر همين عقيده‌ام، سپس از دنيا رفت.

چون از سفر باز گشتيم، خدمت حضرت صادق ٧ مشرف شديم، على بن سرى داستان پيرمرد را به عرض حضرت رساند، امام فرمودند: او فردى از اهل بهشت است، وى عرضه داشت: آن شخص بجز ساعت آخر عمرش بر اين امر آگاه نشد، اعتقاد صحيحش تنها در همان ساعت بود، آيا او رستگار و اهل نجات است؟ امام فرمودند: از او چه مى‌خواهيد، به خدا سوگند او وارد بهشت شد[١]!

تائب كيست؟

پيامبر بزرگ اسلام در روايت مهمى فرمودند: آيا مى‌دانيد تائب كيست؟

عرضه داشتند: نمى‌دانيم. فرمودند: هرگاه عبد توبه كند ولى صاحبان حقوق مالى را از خود راضى نكند تائب نيست، و هر كس توبه كند ولى به عبادتش‌

[١] - كافى: ٢/ ٤٤٠، باب فيما أعطى الله عز و جل آدم ٧، حديث ٤.