عبرت‌آموز - انصاريان، حسين - الصفحة ٣١٨

ديگرم بيرون بود كه حضرت صادق ٧ به من فرمودند: ابوبصير، من نسبت به همسايه‌ات به وعده‌اى كه داده بودم وفا كردم‌[١]!

[حرف ياء]

يونس و نماز

آن عبد شايسته حق سالها مردم نينوا را به رعايت حق و دست شستن از شرك و كفر و گناه دعوت كرد، ولى مردم در برابر تعاليم الهى او تكبر ورزيدند و با وى به مخالفت برخاستند تا جايى كه آن حضرت را از هدايت خود نااميد ساختند، و آن جناب از حضرت رب جهت نابودى قوم نينوا نفرين نمود و سپس آنان را رها كرده به جايى رفت كه مردم به او دسترسى نداشته باشند.

چون به منطقه بازگشت زندگى مردم را عادى يافت، معلوم شد جامعه نينوا به پيشگاه حق برگشته و عذاب را با قدرت و قوت توبه از خود دور كرده‌اند.

پس، با خشم و غضب منطقه را ترك كرد و چنانكه مى‌دانيد از ميان امواج دريا در شكم ماهى جاى گرفت. خداوند علت نجاتش را از آن زندان مهلك چنين بيان مى‌فرمايد:

«فلو لا أنه كان من المسبحين\* للبث في بطنه إلى يوم يبعثون»[٢].

پس اگر او اهل تسبيح نبود، هر آينه تا قيامت در شكم ماهى مانده بود.

در «مجمع البيان» از قول مفسر بزرگ قتاده آمده است كه منظور از تسبيح و ستايش يونس نماز بود[٣].

[١] - كشف الغمة: ٢/ ١٩٤؛ بحار الأنوار: ٤٧/ ١٤٥، باب ٥، حديث ١٩٩.

[٢] - صافات: ١٤٣- ١٤٤.

[٣] - ٨/ ٤٥٩.