عبرت‌آموز - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٧ - ادب حر بن يزيد رياحى

از شرك آوردن به خدا حتى به اندازه چشم بر هم زدنى بپرهيز، اگرچه با اره پاره پاره گردى، يا قطعه قطعه شوى، يا به دارت آويزند، يا به آتشت بسوزانند!

حر بن يزيد كه دچار چنين گناه عظيمى بود، به خاطر حسن خلق و ادبش از اين گناه نجات يافت و با همه وجود در آغوش توحيد قرار گرفت و به بهشت لقاء رسيد.

حر بن يزيد داراى خشوع، يعنى تواضع و فروتنى باطنى در برابر حق و حقيقت بود، و اين تواضع باطنى و صفت عالى نفسانى در برخوردى با حضرت حسين ٧ تبديل به عملى صالح و شايسته شد و روزنه‌اى را براى نجات وى فراهم كرد.

آراستگان به صفات عالى باطنى، صفات عالى و باارزششان در برخوردها تحقق عملى مى‌يابد، و اين گونه اعمال هم در عالم ملكوت مقبول مى‌افتد و تبديل به نور هدايت در دنيا و نور نجات‌بخش در آخرت مى‌شود.

امام صادق ٧ قلب را منبع حالات و صفات مثبت و منفى مى‌داند و اعضا و جوارح را مصرف كنندگان آن حالات و صفات قلمداد مى‌كند. قلبى كه منبع رياست است، صاحبش هر عبادتى را كه با اعضا و جوارحش انجام مى‌دهد به ريا و تظاهر و خودنمايى انجام مى‌دهد؛ اما قلبى كه جاى خشوع و تواضع است، صاحبش در برابر ديگران ادب و فروتنى و انكسار به خرج مى‌دهد.

حر بن يزيد از چنين قلبى برخوردار بود كه در برابر حضرت حسين ٧ تواضع به خرج داد، و كارى كرد كه از يك فرمانده نيرومند دشمن به هيچ صورت انتظار نمى‌رفت!

حر بن يزيد در راه مكه به كوفه در گرما گرم ظهر با لشكرش به حضرت حسين ٧ رسيد. امام به جوانانش فرمان داد مردم را آب دهيد و آب را كنار دهان اسبان نگه داريد كه اندك اندك آب نوشند تا سيراب شوند. هنگامى كه‌