عبرت‌آموز - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٣٣ - شدت ترس و حياى زنى با ايمان

نفر ديگر گفت: برادران، اكنون كه تمام مردم حتى زنان و فرزندانمان با ما رابطه خود را بريده‌اند، بياييد ما سه نفر هم با يكديگر قطع رابطه كنيم شايد از جانب حق فرجى و گشايشى به كار ما برسد.

از يكديگر جدا شدند و هر يك به گوشه‌اى از كوه رفتند، به درگاه محبوب ناله زدند، به پيشگاهش اشك ندامت ريختند، سر به خاك تواضع گذاشتند، با قلبى شكسته طلب مغفرت نمودند تا پس از پنجاه روز توبه و انابه و سوز و گداز و راز و نياز اين آيه شريفه كه سند قبولى توبه آنان بود نازل شد[١]:

«و على الثلاثة الذين خلفوا حتى إذا ضاقت عليهم الأرض بما رحبت و ضاقت عليهم أنفسهم و ظنوا أن لا ملجأ من الله إلا إليه ثم تاب عليهم ليتوبوا إن الله هو التواب الرحيم»[٢].

و نيز آن سه نفر كه از جنگ باز ماندند تا جايى كه زمين با همه وسعتش بر آنان تنگ شد و جايى در وجود خويش براى خود نمى‌يافتند، و دانستند كه پناهگاهى از خدا جز به سوى خدا نيست، در آن وقت خداوند مهربان آنان را مشمول رحمت خود ساخت و توبه آنان را قبول كرد كه خداوند توبه پذير و مهربان است.

[حرف شين‌]

شدت ترس و حياى زنى با ايمان‌

حضرت سجاد ٧ فرمود: مردى با خانواده‌اش از طريق دريا مسافرت كرد.

كشتى آنان در ميان دريا شكست و از همه مسافرانى كه در كشتى بودند جز همسر آن مرد نجات نيافت. او بر تخته پاره‌اى از الواح كشتى نشست تا به يكى از جزيره‌هاى آن دريا پناهنده شد.

در آن جزيره مردى راهزن بود كه همه پرده‌هاى حرمت خدا را دريده بود.

[١] - تفسير صافى: ٢/ ٣٨٦( ذيل آيه ١١٨ سوره توبه).

[٢] - توبه: ١١٨.