عبرت‌آموز - انصاريان، حسين - الصفحة ٨٥ - تائب، اهل بهشت است

آن به جبرئيل ندا رسد: حال گنهكاران امت به كجا رسيده؟ مالك دوزخ پرده بركشد، گنهكاران جبرئيل را به صورتى نيكو مشاهده كنند، گويند: اين كيست كه چنين صورت نيكويى دارد؟ پاسخ دهند: اين جبرئيل است كه در دنيا به سوى محمد ٦ وحى مى‌آورد. اسيران دوزخ چون نام مبارك پيامبر را بشنوند فرياد برآرند كه: از جانب ما محمد را سلام برسان و بگو كه گنهكاران امت در دوزخ گرفتارند!

امين وحى اين خبر را به پيامبر رساند، سرور عالميان سر به سجده گذارد و به پيشگاه حق عرضه بدارد كه گنهكاران امت مرا به دوزخ بردى، اكنون ايشان را به من ببخش. خطاب رسد: آنان را به تو بخشيدم. پس پيامبر آنان را از دوزخ بيرون مى‌آورد و چون مانند ذغال شده‌اند آنان را به عين الحيات برند، وقتى از آن چشمه بنوشند و بر خود ريزند آلودگى‌هاى ظاهر و باطنشان برطرف شود و پاك و پاكيزه گردند و بر پيشانى‌هايشان اين عبارت نقش بندد:

عتقاء الرحمان من النار.

«آزاد شدگان خداى مهربان از آتش».

و چون آنان را به بهشت برند، اهل بهشت ايشان را به يكديگر نشان دهند كه دوزخيان هستند كه نجات يافته‌اند!

پس آنان گويند: پروردگارا بر ما رحمت آوردى و ما را به بهشت درآوردى، اين علامت را از پيشانى‌هاى ما برطرف كن. خواسته آنان مورد قبول قرار گيرد و آن نقش از پيشانى آنان زايل شود.

[حرف تاء]

تائب، اهل بهشت است‌

معاوية بن وهب مى‌گويد: با جمعى به سوى مكه حركت كرديم، پيرمردى در كاروان بود، در عبادت سخت كوش ولى به صورتى كه ما اعتقاد به ولايت اهل‌