عبرت‌آموز - انصاريان، حسين - الصفحة ٥٢ - او از اولياء خدا بود

تا ز نور معرفت در دل صفا را ننگرى‌

جلوه آيينه گيتى نما را ننگرى‌

ملك دل جاى كدورت نيست جاى دلبر است‌

گر سرا تاريك شد صاحب سرا را ننگرى‌

روى جانان در دل روشن تجلى مى‌كند

بى چنين آيينه روى آشنا را ننگرى‌

تا نباشد پرتو عشق حقيقى رهبرت‌

گر چراغ عقل باشى پيش پا را ننگرى‌

در مقام عشق بى‌نور است عقل دوربين‌

چون كشد خورشيد سر نور سها را ننگرى‌

نرم هم چون دانه كى گردد نهاد سخت تو

تا فشار سخت اين نه آسيا را ننگرى‌

آخر از ترك هوا واصل به دريا شد جناب‌

چون تو پابست هوايى جز هوا را ننگرى‌