پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٠٣ - مناظره در عصر امام كاظم عليه السلام

بر باطل؟

هشام از اين پرسش دچار حيرت و سرگشتگى شد و با خود انديشيد اگر ادعاى على عليه السّلام را باطل بخواند كافر خواهد شد و اگر دعوى عباس را نادرست و ناحق دانسته، آن را بر زبان آورد بى‌ترديد هارون گردنش را خواهد زد. از اين رو گفت: هيچ يك از آنان به خطا چيزى نگفته، بلكه هردو به حق بوده‌اند و قرآن كريم نيز در قصه حضرت داوود عليه السّلام مانند اين مطلب را بيان كرده، مى‌فرمايد: وَ هَلْ أَتاكَ نَبَأُ الْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرابَ‌ ... خَصْمانِ بَغى‌ بَعْضُنا عَلى‌ بَعْضٍ ...[١]؛

و آيا خبر دادخواهان- چون از نمازخانه [او] بالا رفتند- به تو رسيد؟ دو مدعى [هستيم‌] كه يكى از ما بر ديگرى تجاوز كرده است».

در اين حال كدام يك از آن دو فرشته نادرست گفته و كدام يك درست گفته است؟ حال اگر بگويى هردو به خطا رفته‌اند پاسخ تو نيز همان گونه است.

يحيى گفت: نمى‌گويم كه دو فرشته گرفتار خطا شده‌اند، بلكه به اعتقاد من آن دو درست گفته و در حقيقت دچار اختلاف در حكم نشده بودند، بلكه تظاهر به مخاصمه كردند تا داوود عليه السّلام را بر خطايش واقف كرده، او را از حكم و داورى آگاه كنند.

هشام گفت: على و عباس نيز در حكم دستخوش اختلاف نشده و درباره حقيقت به مخاصمه نپرداختند و خود در مسأله مورد مخاصمه دچار شك و ترديد نشده بودند، بلكه با اين مخاصمه ظاهرى مى‌خواستند ابو بكر را

[١] . سوره ص/ ٢١.