پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٥٥ - القاب امام

مسلمانان و يكى از امامان ايشان است. «ابو الفتح» شاعر بلند آوازه، او را با لقب «سيد» چنين ستوده است: «من غلام آن سيد ارجمند و گرامى هستم؛ و هرجا كه باشم درودهايم نثار او باد.

و چون غلام چنين انسان ارجمند و بزرگ باشم؛ پس آزاده‌ام و روزگار، غلام و برده من است».[١]

ه) امام كاظم عليه السّلام را «الوفّى» (وفاكننده به عهد) مى‌خواندند، زيرا پاى‌بندترين مردم روزگار خود به عهد و وفاى به آن بود. حضرت نسبت به برادران و شيعيان وفادار و نيكوكار بود و فراتر از آن، نسبت به دشمنان و آنان كه به حضرت كينه مى‌ورزيدند نيز نيكى روا مى‌داشت.

و) ديگر لقب امام «امين» بود. اين واژه با تمام مفاهيم آن در شخصيت سترگ آن امام تجسم يافته بود. او در امور دين و احكام شريعت و نيز در امور مسلمانان امين بود و همانند جد گرامى‌اش حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله كه امين مردم بود، مورد اعتماد مردم قرار گرفت.

ز) از ديگر القاب آن حضرت «كاظم» است. از آن جهت او را كاظم خواندند كه در برابر ستم و جور ظالمان، خشم خود را فرو خورده، هرگز نزد كسى لب به شكايت نگشوده، بلكه در برابر اين ستم‌ها خداى بزرگ را شكر و ثنا مى‌گفت و سرانجام به دست همين ستمگران و در سياهچال‌هاى زندان به زهر جفا شهيد شد. «ابن اثير» درباره وجه تسميه آن حضرت به كاظم مى‌گويد:

[١] . همان/ ١١٣