پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٤٨ - از مواعظ و حكم امام كاظم عليه السلام

ستمگرتر است و گناه او و گناه حريفش بر گردن اوست [البته‌] تا زمانى كه مظلوم (حريف)، از حدود پاسخ گفتن تجاوز نكند.

همين‌طور فرمود: ينادي مناد يوم القيامة: ألا من كان له على اللّه اجر فليقم، فلا يقوم إلا من عفا و اصلح فأجره على اللّه؛

چون قيامت برپا شود، منادى ندا در دهد: هركس بر (نزد) خدا پاداش دارد برخيزد. هيچ كس برنمى‌خيزد جز آن‌كه [از حق خود] درگذشته و اصلاح [ميان دو تن‌] كرده باشد كه پاداش او بر (نزد) خداست.

و نيز فرموده است: السخي الحسن الخلق في كنف اللّه، لا يتخلّى اللّه عنه حتى يدخله الجنة. و ما بعث اللّه نبيا إلّا سخيا. و ما زال أبي يوصيني بالسخاء و حسن الخلق حتى مضى؛

بخشنده خوش خوى در حمايت خداوند است و خداوند او را رها نمى‌كند تا او را وارد بهشت كند. خداوند هيچ پيامبرى را نفرستاد، مگر اين‌كه بخشنده بود. پدرم تا پايان عمر خود، همواره مرا به بخشندگى و حسن خلق سفارش مى‌كرد.

هنگامى كه امام كاظم عليه السّلام در بستر احتضار افتاده بود، سندى بن شاهك، زندان‌بان امام كاظم عليه السّلام از حضرت خواست تا اجازه دهد، هزينه كفن او را به عهده بگيرد، امام عليه السّلام فرمود: «إنا اهل بيت، حج صرورتنا، و مهور نسائنا، و أكفاننا من طهور أموالنا؛

ما خاندانى هستيم كه حج صروره (نخستين) ما، كابين زنان ما و كفن‌هاى ما از خالص اموال خودمان مى‌باشد.

امام كاظم عليه السّلام به «فضل بن يونس» فرمود: «أبلغ خيرا و قل خيرا و لا تكن امّعة؛ [پيام‌] خير برسان و خير (نيكو) بگو و «امّعه» مباش.

گفتم: «امّعه» چيست؟

امام عليه السّلام فرمود: لا تقل: أنا مع الناس و أنا كواحد من الناس. ان رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله قال: