پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣٢ - غنيمتها از نظر امام كاظم عليه السلام

براى خود برمى‌دارد.

سپس امام كاظم عليه السّلام فرمود: و ليس لمن قاتل شي‌ء من الأرضين و لا ما غلبوا عليه الّا ما احتوى عليه العسكر، و ليس للأعراب من الغنيمة شي‌ء و إن قاتلوا مع الإمام لأن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله صالح الأعراب أن يدعهم في ديارهم و لا يهاجروا على أنه إن دهم رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله من عدوّه دهم أن يستفزّهم فيقاتل بهم و ليس لهم في الغنيمة نصيب و سنّة جارية فيهم و في غيرهم. و الأرض التي أخذت عنوة بخيل أو ركاب فهي موقوفة متروكة في يدي من يعمرها و يحييها و يقوم عليها على ما يصالحهم الوالي على قدر طاقتهم من الحق النصف و الثلث و الثلثين، على قدر ما يكون لهم صالحا و لا يضرهم؛

جنگجويان حقى از زمين و آنچه در منطقه تحت تصرف آنان است ندارند، مگر آنچه را كه لشكريان بر آن دست يافته‌اند. اعراب نيز از غنايم بهره‌اى ندارند، اگرچه در كنار امام عليه السّلام جنگ كرده باشند، زيرا رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله با اعراب بر اين امر مصالحه كرد كه آنان در سرزمين خود بمانند و هجرت نكنند، مشروط بر اين‌كه اگر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از سوى دشمن مورد حمله ناگهانى دشمن قرار گرفت، اعراب را به جنگ با آن گسيل دارد و با همراهى آنان به جنگ با دشمن بپردازد، اما سهمى از غنيمت نداشته باشند و سنت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله درباره آنان و غير آنان جارى است.

اما زمينى كه به زور و چيرگى و تاختن اسب گرفته شده باشد براساس مصالحه والى و توان آبادكننده آن، در قبايل نصف، يك سوم يا دو سوم عايدات، به گونه‌اى كه به عاملان بر آن زمين زيان نرسد و مصلحت آنان در نظر گرفته شود، در اختيار ايشان مى‌ماند».[١]

[١] . اصول كافى ٥/ ٤٤.