پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٧ - بخش دوم برداشتهايى از شخصيت امام كاظم عليه السلام

نيازمندى كه به درگاه او عرض نياز برده، نوميد بازنگشته است ... كرامات آشكارى از او ديده مى‌شود و مناقب خيره‌كننده‌اى دارد. از آسمان شرافت برآمد و از آن فراتر رفت و اوج شايستگى‌ها را در نورديد و به ستيغ آن رسيد».[١]

١٢. «محمد بن احمد ذهبى» در توصيف امام موسى بن جعفر عليه السّلام مى‌نويسد: [امام‌] موسى از بهترين حكيمان و از بندگان پرهيزگار خدا بود.

مرقد او در بغداد (كاظمين امروز) شناخته شده است. در سال ١٨٣ ق. در ٥٥ سالگى زندگى را وداع گفت».[٢]

١٣. توصيف امام موسى بن جعفر عليه السّلام را از زبان «ابن الساعى» چنين مى‌خوانيم: او داراى مقامى والا و افتخارى سترگ است. تهجّد او بسيار و در عبادت بسيار كوشنده بود. كرامات او را [همگان‌] گواه باشند. عبادت و بندگى‌اش زبانزد است و بر [حدود] طاعات و بندگى مواظبت داشت. شب را به شب‌زنده‌دارى و گزاردن نماز به صبح و روز را به صدقه دادن و روزه‌دارى به شام مى‌رساند».[٣]

١٤. «عبد المؤمن شبلنجى»، امام كاظم را چنين توصيف مى‌كند:

موسى كاظم رضى اللّه عنه عابدترين اهل زمان خود، دانشمندترين، بخشنده‌ترين و بزرگوارترين آنان بود. جوياى احوال فقيران و بينوايان مدينه مى‌شد و شبانه درهم و دينار و ديگر نيازمندى‌هاى زندگى را براى آنان مى‌برد و آنان منبع اين بخشش‌ها را نمى‌شناختند. پس از وفات آن حضرت بود كه از خاستگاه اين كمك‌ها آگاه شدند. او بسيار اين دعا را مى‌خواند: بار خدايا،

[١] . اخبار الدول/ ١١٢.

[٢] . ميزان الاعتدال ٣/ ٢٠٩.

[٣] . مختصر تاريخ الخلفاء/ ٣٩.