پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٦٣ - مصادر و روش شناخت

٣٧. اى هشام، خداى رحمت كند آن كس را كه به‌طور شايسته‌اى از خداوند شرم كند و سر و آنچه در آن است (چشم و گوش و دهان و انديشه از گفتار و ديدن و انديشه ناروا) حفظ كند و شكم و آنچه در آن قرار مى‌گيرد (خوردنى‌ها و آشاميدنى‌ها) [از حرام‌] بازدارد و به ياد مرگ و پوسيدگى تن‌ها باشد و بداند كه بهشت در دل سختى‌ها[١] و دوزخ در ميان شهوات نفسانى قرار گرفته است.

٣٨. اى هشام، هركس از آبروى مردم درگذرد [و آن را محترم شمارد]، خداوند در روز قيامت از لغزش‌هاى او مى‌گذرد و هركس خشم خود را از مردم بازگيرد، خداوند در روز قيامت خشم خود را از او باز گيرد.

٣٩. اى هشام، خردمند دروغ نمى‌گويد هرچند ميل و خواسته‌اش در آن باشد.

٤٠. اى هشام، روى بند شمشير رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نوشته شده بود: سركش‌ترين مردم بر خداوند كسى است كه بيگناهى را به جاى ضارب خود بزند و غير قاتل خود را (آن كس كه در صدد كشتن او برنيامده) بكشد. هركس دوستى غير اولياى خود گزيند، به آنچه كه خداوند بر پيامبرش نازل فرموده، كفر ورزيده است و هركس بدعتى (كه در عرف و سنت نبوده) پديد آورد يا بدعتگرى را پناه دهد، خداوند در قيامت از او بدل و جايگزينى نخواهد پذيرفت [و او نتواند عذاب خدا را از خود دور سازد].

٤١. اى هشام، پس از شناخت خداوند، برترين چيزى كه انسان را به خداوند نزديك مى‌كند نماز، نيكى به پدر و مادر و ترك حسد، خودپسندى و فخرفروشى است.

[١] . اين بيان ميان فريقين مشهور است به تواتر از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و اهل بيت آن حضرت روايت شده است.