٣٥. اى هشام، امير المؤمنين، على بن ابى طالب عليه السّلام مى‌فرمود: «كسى در صدر مجلس بنشيند كه سه خصلت داشته باشد: چون از او بپرسند پاسخ دهد و زمانى كه جماعت حاضر از گفتن بازمانند، او سخن بگويد و چون از وى مشورت بخواهد آنچه صلاح آنان باشد به ايشان بگويد. پس هركس از اين خصلت‌ها بى‌بهره باشد و در صدر مجلس بنشيند احمق است».

هرگاه در پى نياز خود بوديد، آن را از اهلش بخواهيد.

گفته شد: اى فرزند رسول خدا، چه كسى اهل آن است؟

همانان كه خداوند در كتاب خود از آنان ياد كرده، فرموده است: «تنها خردمندان هستند كه پند مى‌پذيرند»، سپس فرمود: آنان [كه شايسته است از ايشان درخواست شود] خردمندان هستند».

همنشينى با صالحان فرا خواننده به سوى صلاح و رستگارى است، ادب [آموزى از] عالمان، مايه زيادى خرد است، فرمانبردارى از حاكمان دادگر كمال عزت است، فزونى بخشيدن به مال [از طريق تجارت و معامله مشروع‌] همه جوانمردى است، راهنمايى كسى كه نظر و مشورت خواهد، به جاى آوردن حق نعمت است و دست برگرفتن آزار ديگران كمال عقل و موجب آسايش تن‌ها در دنيا و آخرت است».

٣٦. اى هشام، خردمند با كسى كه بيم مى‌رود گوينده را دروغ‌پرداز بخواند، سخن نمى‌گويد، از آن‌كه ترس محروم كردن دارد، خواهش نمى‌كند، چيزى را كه توان انجامش ندارد وعده نمى‌دهد، به آنچه كه به سبب آن مورد ملامت قرار مى‌گيرد [و مستحق آن نيست‌] اميد نمى‌بندد و به كارى كه ترس ناتوانى در انجام آن دارد تن در نمى‌دهد.

امير المؤمنين، على بن ابى طالب عليه السّلام به اصحاب خود سفارش كرده، مى‌فرمود: شما را سفارش مى‌كنم كه در نهان و آشكار از خدا بترسيد، به هنگام خشم، عدل و رضايت‌مندى در پيش گيريد، در فقر و غنا به كسب معاش بپردازيد، با آن كس كه [پيوند خويشى را] با شما گسسته بپيونديد، از كسى كه بر شما ستم كرده درگذريد و بر آن كس كه شما را [از نعمت‌هايى كه در اختيار داشته‌] محروم كرده، عطوفت و مهربانى ورزيد. نگاهتان عبرت‌پذير باشد و خموشى‌تان [به‌] انديشه [سپرى شود]، گفتارتان ذكر و سرشت‌تان بخشندگى باشد، زيرا بخيل به بهشت نرود و سخى و بخشنده در دوزخ جاى نگيرد».