پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٨٦ - دوم تأكيد بر پايبندى به اصل«تقيه»

هارون گفت: هيهات‌هيهات [اين سخن‌ها بهانه است‌]. من مى‌دانم كه موسى بن جعفر تو را به چنين اقدامى برانگيخته است.

صفوان گفت: مرا چه به موسى بن جعفر؟

هارون گفت: اين بهانه و عذر را واگذار. به خدا سوگند، اگر به جهت همنشينى خوب و پسنديده تو نبود، تو را مى‌كشتم».[١]

دوم: تأكيد بر پايبندى به اصل «تقيه»

از ديگر مواردى كه امام كاظم عليه السّلام در پرورش فكرى و روحى شيعيان خود سخت بر آن تأكيد داشت و آن را با اهميت مى‌شمرد، مسأله «تقيه» بود، چرا كه اين اصل، به عنوان دژى مستحكم از كيان شيعه حفاظت كرده، آن را از گزند ضربات و تهاجم خارجى ايمنى مى‌بخشيد.

«معمّر بن خلّاد» مى‌گويد: از ابو الحسن موسى عليه السّلام درباره كار براى واليان پرسيدم، او گفت: ابو جعفر (امام باقر «ع») گفت: التقية ديني و دين آبائي، و لا إيمان لمن لا تقية له؛ تقيه آيين من و آيين پدران من است و هركه [در جايى كه بايد] تقيّه نكند ايمان ندارد.[٢]

«درست بن ابى منصور» مى‌گويد: «در محضر ابو الحسن موسى عليه السّلام بودم. «كميت بن زيد» نيز حضور داشت. امام عليه السّلام به او فرمود: تويى كه سروده‌اى:

[١] . رجال نجاشى/ ١٩٨ ش ٥٢٥. صفوان را از آن‌رو« اسدى» مى‌خوانند كه هم‌پيمان« بنى اسد» ساكن كوفه بود( نك: اختيار معرفة الرجال/ ٤٤٠ حديث ٨٢٨).

[٢] . وسائل الشيعه ١٦/ ٢٠٤ حديث ٢١٣٥٩ ب ٢٤ كتاب الأمر و النهي.