پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١١٠ - ٢ عرصه كار

اطاعت از او را واجب كرده است.

در اين‌جا امام عليه السّلام فرمود: اى ابو خالد، هركس امام خود را نشناخته بميرد، بر [آيين‌] جاهليت مرده است و از اعمال او در اسلام [مانند مسلمانان‌] از او بازخواست مى‌شود».[١]

٢. عرصه كار

امام كاظم عليه السّلام شيعيان و پيروان خود را كه به حاكمان و واليان متمايل بودند بازخواست مى‌كرد و جز در موارد خاصّى كه به ايشان دستور مى‌داد و بر عملكرد و روش آنان نظارت داشت به آنان اجازه نمى‌داد وارد دستگاه ستمگران شده و در شمار ياران آنان درآيند.

«زياد بن ابى سلمه» مى‌گويد: «بر ابو الحسن موسى عليه السّلام وارد شدم.

حضرت فرمود: اى زياد، تو در دستگاه سلطان كار مى‌كنى؟

گفتم: آرى؟

امام عليه السّلام پرسيد: چرا؟

گفتم: من جوانمردى هستم (روى گدايى ندارم) و عايله‌اى سنگين دارم و پشتوانه‌اى ندارم.

امام عليه السّلام فرمود: اى زياد، اگر از جايى بسيار بلند به زير فرو افتم و قطعه‌قطعه شوم بر من گواراتر و دوست‌داشتنى‌تر است از اين‌كه در دستگاه يكى از آنان (سلاطين) كارى و مسئوليتى بپذيرم يا نزد آنان بروم، مگر براى چه؟

گفتم: فدايت گردم، نمى‌دانم.

امام عليه السّلام فرمود: مگر براى زدودن اندوه مؤمنى يا آزاد كردن او يا پرداخت قرضش.

[١] . مناقب آل ابى طالب ٤/ ٣١٩ و بحار الانوار ٤٨/ ٧٧( به نقل از مناقب آل أبى طالب ٤/ ٣١٩).