پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٦٢ - همدردى با مردم

اين نامه لطيف و پر از احساس امام جواد عليه السّلام اوج همدردى او را با مردم مصيبت‌زده و گرفتار به نمايش مى‌گذارد.

نيز درباره همدردى امام جواد عليه السّلام آمده است: «يكى از شيعيان آن حضرت طى نامه‌اى، از اندوه و مصيبتى كه در فقدان فرزندانش او را دربر گرفته، بر دل او سنگينى مى‌كرد، به امام عليه السّلام شكايت برد. امام عليه السّلام در پاسخ، نامه تسليتى براى او فرستاد كه در آن آمده بود: آيا نمى‌دانى خداى- عز و جل- بهترين اموال و بهترين فرزندان مؤمن را [از او] مى‌ستاند تا او را پاداش دهد؟[١]

آن حضرت در گرفتارى‌ها و تنگناهاى مردم شريك مى‌شد، غم و اندوه آنان را غم و اندوه خود مى‌دانست و در آن‌ها با آنان همدردى مى‌كرد و دستان بخشنده و كريم او ياريگر بينوايان و ناتوانان بود و از همين راه توانست دل‌ها را تسخير كرده و مردم با تمام وجود و بى‌هيچ شائبه‌اى همه محبت، اخلاص، ارادت و عواطف و احساسات خود را نثار وجود مبارك امام جواد عليه السّلام مى‌كردند.

آن حضرت شگفت‌ترين و زيباترين نمونه‌هاى فضيلت و كمال را به ظهور رساند. در روزگار او كسى يافت نمى‌شد كه بتواند در دانش، تقوا، خويشتن‌دارى و سخت‌كوشى و سخت‌گيرى در راه دين با او رقابت كند. به يك سخن در فضايل و افتخارات كه اساس و گوهر امامت آن حضرت بود، همتايى نداشت.

مجامع اسلامى به دليل شناخت مواهب و ملكات بى‌شمار علمى آن حضرت شيفته وجودش شده بودند و از همين‌رو ايمان و پاى‌بندى شيعيان به اين‌كه امام معصوم بايد دانشمندترين، برترين و باتقواترين مردم روزگار باشد و آن را عقيده‌اى درست بدانند، فزونى گرفت.[٢]

[١] . همان/ ٨٩٣.

[٢] . ر. ك: حياة الإمام الجواد عليه السّلام/ ٧٠- ٧٥.