پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٦٦ - ١ جواد

حضرت امام جواد عليه السّلام در روز دهم ماه مبارك رمضان سال ١٩٥ ق. و به نقلى در نيمه همان ماه در مدينه منوره ديده به جهان گشود. حضرت امام رضا عليه السّلام پدر ارجمند امام جواد عليه السّلام از تولد چنين نوزادى غرق در شادى شده، مى‌فرمود: فرزندى براى من به دنيا آمده است كه شبيه موسى بن عمران، شكافنده درياها و شبيه عيسى بن مريم است. مقدس است مادرى كه او را به دنيا آورده است.[١]

امام جواد عليه السّلام با كنيه جدش حضرت امام محمد باقر عليه السّلام، «ابو جعفر خوانده مى‌شد و به منظور پرهيز از اشتباه در نقل، كلمه «ثانى» به كنيه او افزوده شد و «ابو جعفر ثانى» كنيه گرفت. صاحب كتاب «دلائل الإمامه»، «ابو على الخاص» را ديگر كنيه آن حضرت شمرده است. البته متأخران در تفسير كنيه امام جواد عليه السّلام گفته‌اند: او كنيه خاصى دارد كه «ابو على» است و آن‌سان كه در كتاب دلائل الامامه آمده و براى خواننده تداعى مى‌كند، كنيه امام جواد عليه السّلام «ابو على الخاص» نيست.

امام جواد عليه السّلام همانند نياكان گران‌مقدار خود القابى داشت كه همگى نشان دهنده شخصيت سترگ و والايى گوهر آن حضرت است كه عبارتند از:

[القاب آن حضرت‌]

١. جواد

از آن‌رو حضرت به اين لقب خوانده شد كه در حق مردم بسيار نيكى و احسان مى‌كرد و همواره همگان را از بخشش و عطاى خود بهره‌مند مى‌ساخت.

[١] . حياة الامام محمد الجواد عليه السّلام/ ٢٢.