پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٥٧ - اخلاق والاى امام عليه السلام در برخورد با جامعه

اخلاق والاى امام عليه السّلام در برخورد با جامعه‌

امام جواد عليه السّلام جوانى بود در آغاز زندگى و مورد عنايت مأمون قرار داشت.

او اموال فراوانى كه به يك ميليون درهم مى‌رسيد به امام جواد عليه السّلام داد. از ديگر سو شيعيان كه به امامت آن حضرت معتقد بودند، وجوه شرعى خود را براى حضرتش مى‌فرستادند. درآمد موقوفه‌هاى قم و جاهاى ديگر از ديگر، منابع درآمدى بود كه در اختيار حضرت امام محمد تقى عليه السّلام قرار مى‌گرفت، اما او چيزى از اين عايدات را هزينه زندگى شخصى خود نمى‌كرد، بلكه آن‌ها را ميان بينوايان، نيازمندان و محرومان تقسيم مى‌كرد.

«حسين مكارى» آن حضرت را در بغداد ديد كه از سوى دولتيان و مردم در ميان گرفته شده و مورد تعظيم و تكريم قرار دارد. با خود انديشيد كه امام عليه السّلام با اين موقعيتى كه دارد به مدينه باز نخواهد گشت و در بغداد خواهد ماند، زيرا غرق در ناز و نعمت است. امام عليه السّلام كه پى به انديشه او برده بود، بدو نزديك شد و فرمود: «اى حسين، نان جوين و نمك سوده [اى كه‌] در حرم جدم رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم [بخورم،] از آنچه مى‌بينى براى من دوست‌داشتنى‌تر و گواراتر است ...».[١]

امام جواد عليه السّلام خواهان آرايه‌ها و پيرايه‌هايى كه دولت براى او در نظر مى‌گرفت نبود، بلكه همانند پدران گرامى‌اش كه دنيا را براى دنياخواهان رها كرده بودند و خداخواهى و بندگى حضرتش را بر دنيا و فريبايى‌هاى آن برگزيده بودند، از دنيا رويگردان بود. او در سجاياى اخلاقى و كرم و لطف به‌

[١] . شيخ حر عاملى، اثبات الهداة ٦/ ١٨٥.