پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣٧ - ٧ در آستان مواعظ امام جواد عليه السلام

عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِينَ؛[١]

مردم گوناگون [آفريده شده‌] اند و يكايك آنان براساس ساختار [روحى و بدنى‌] خود عمل مى‌كنند. مردم برادران يكديگرند و هركس برادرى‌اش براى خدا نباشد [، اين برادرى‌] به دشمنى مبدل خواهد شد. خداى- عز و جل- در اين‌باره مى‌فرمايد: «در آن روز ياران- جز پرهيزگاران- بعضى‌شان دشمن بعضى ديگرند.

٦٦. «من استحسن قبيحا كان شريكا فيه»؛

هركس [كار] زشتى را نيكو شمارد، در آن شريك خواهد بود.

٦٧. «كفر النعمة داعية للمقت، و من جازاك بالشكر فقد أعطاك أكثر ما أخذ منك»؛

كفران نعمت خشم مى‌آفريند و هركس [كار نيك‌] تو را با شكر پاداش دهد، به يقين بيش از آنچه از تو گرفته، به تو داده است.

٦٨. «لا تفسد الظن على صديق قد أصلحك اليقين له، و من وعظ أخاه سرا فقد زانه، و من وعظه علانية فقد شانه»؛

نسبت به دوستى كه خوش‌گمانى [اش‌] تو را نزد او شايسته گردانده، بدگمان مشو و هر كس برادرش را در نهان پند دهد، به يقين او را آراسته و بها بخشيده است و آن‌كه [برادرى را] آشكارا [و در انظار] موعظه كند، بى‌ترديد او را خوار و شرمنده كرده است.

٦٩. «كل الشريف من شرفه علمه و السؤدد كل السؤدد لمن اتقى الله ربه»؛

بزرگوار كسى است كه علمش او را بزرگى و شرافت بخشيده است و كمال مهترى از آن كسى است كه تقواى خدا و پروردگارش را در پيش گيرد.

٧٠. «لا تعالجوا الأمر قبل بلوغه فتندموا، و لا يطولّن عليكم الأمد فتقسوا قلوبك، و

[١] . زخرف/ ٦٧.