پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣٢ - ٧ در آستان مواعظ امام جواد عليه السلام

به سوى يمن مى‌فرستاد اين‌چنين سفارش نمود: «يا علي، ما خاب من استخار، و لا ندم من استشار، يا علي، عليك بالدلجة فأن الأرض تطوى بالليل ما لا تطوى بالنهار. يا على، اغد بسم الله، فإن الله بارك لامتي في بكورها»؛[١]

يا على، آن‌كس كه طلب خير كند، نوميد نشود و آن‌كس كه مشورت نمايد پشيمانى نبيند. يا على، [چون، آهنگ سفر كنى‌] شب‌هنگام حركت كن، زيرا آن‌سان كه زمين در شب در نور ديده مى‌شود در روز نخواهد شد. يا على، بامدادان و با نام خدا [در پى روزى‌] شو كه خدا سحرخيزى را براى امت من خجسته و فرخنده گردانده است.

٤٢. «من استفاد أخا في الله فقد استفاد بيتا في الجنة»؛[٢]

هركس برادرى [دينى‌] را در راه خدا برگزيند، به يقين خانه‌اى در بهشت به دست آورد.

٤٣. «لو كانت السماوات و الأرض رتقا على عبد ثم اتقى الله تعالى لجعل الله له منها مخرجا»؛[٣]

اگر [دروازه‌هاى‌] آسمان و زمين بر بنده‌اى بسته باشد و آن بنده تقواى الهى در پيش گيرد، به يقين خداى متعال براى او راه برون شدن فراهم خواهد كرد.

٤٤. «إنه من وثق بالله أراه السرور»؛

بى‌ترديد هركس به خدا اعتماد كند، خدا او را شادمان خواهد كرد.

٤٥. «من توكل على الله كفاه»؛

هركس بر خدا توكل كند، خدا او را [بسنده باشد و امور او را] كفايت كند.

٤٦. «الثقة بالله حصن لا يتحصن فيه إلا المؤمن»؛

اعتماد به خدا دژى است كه جز مؤمن در آن پناه نمى‌گيرد.

٤٧. «التوكل على الله نجاة من كل سوء و حرز من كل عدو»؛

توكل بر خدا [وسيله‌] رهايى از هر بدى و پناهى از هر دشمنى است.

[١] . تاريخ بغداد ٣/ ٥٤ و الوفيات ٣/ ٣١٥.

[٢] . كشف الغمه ٣/ ٣٥٥.

[٣] . همان ٢/ ١٣٨.